Μπροστά μου υψωνόταν ένα τεράστιο οικοδόμημα. Στην πρόσοψή του άνοιγε μια στενή πόρτα, που οδηγούσε σε έναν σκοτεινό χώρο. Πίσω από την πόρτα ακουγόταν μια φωνή.

— Θέλεις να περάσεις το κατώφλι;

— Θέλω.

— Ξέρεις τι σε περιμένει;

— Ξέρω.

— Κρύο, πείνα, μίσος, χλευασμός, περιφρόνηση, φυλακή, αρρώστια, ακόμη και θάνατος;

— Ξέρω.

— Θα σε απομονώσουν από όλους. Θα χάσεις την ελευθερία σου και ίσως δεν γνωρίσεις ποτέ την ευγνωμοσύνη εκείνων για τους οποίους θα θυσιαστείς.

— Ξέρω.

— Θα μπορούσες να αλλάξεις γνώμη. Υπάρχει ακόμη χρόνος.

— Δεν θέλω να αλλάξω γνώμη.

— Ακόμη κι αν αποτύχεις; Ακόμη κι αν η θυσία σου δεν φέρει κανένα αποτέλεσμα;

— Δεν μπορώ να ξέρω. Αλλά θα κάνω ό,τι μπορώ.

Η πόρτα άνοιξε. Μια νεαρή γυναίκα στάθηκε στο κατώφλι. Το πρόσωπό της ήταν χλωμό, τα μάτια της φωτεινά και αποφασισμένα.

— Πέρασε, της είπε η φωνή.

Κι εκείνη πέρασε.

Το κατώφλι είναι η στιγμή κατά την οποία ο άνθρωπος αποδέχεται συνειδητά το τίμημα της ελευθερίας και της πίστης του. Από εκεί και πέρα δεν υπάρχει επιστροφή.