Όταν ακούω να δοξάζουν τον Ρότσιλντ, που από τα τεράστια εισοδήματά του προσφέρει ολόκληρες χιλιάδες για την ανατροφή παιδιών, για τη θεραπεία ασθενών και για τη φροντίδα των ηλικιωμένων, δεν μπορώ παρά να τον επαινώ και να συγκινούμαι.

Όμως, ενώ επαινώ τον πλούσιο άνθρωπο και χαίρομαι για την καλοσύνη του, θυμάμαι μια φτωχή αγρότισσα.

Πέθανε το παιδί της, κι εκείνη, για να βοηθήσει ένα ορφανό κορίτσι της γειτονιάς, έδωσε όσα ελάχιστα χρήματα είχε. Ήταν όλα κι όλα δύο καπίκια.

Ο Ρότσιλντ προσφέρει χιλιάδες από τα πλούτη του· η φτωχή χήρα δίνει τα τελευταία της δύο καπίκια.

Ας μην προσπαθήσουμε να ζυγίσουμε την αξία αυτών των δύο προσφορών. Η καρδιά που δίνει δεν μετριέται με το ποσό που αφήνει στο χέρι του άλλου.