Στον δρόμο με σταμάτησε ένας γέρος ζητιάνος. Τα μάτια του, θολά από τα δάκρυα, τα χείλη του μελανιασμένα, τα ρούχα του κουρελιασμένα… Ω, πόσο άσχημα είχε καταβάλει τον άνθρωπο η φτώχεια!

Άπλωσε προς το μέρος μου το κοκκινισμένο, πρησμένο χέρι του. Ζητούσε ελεημοσύνη. Έψαξα σε όλες μου τις τσέπες… Δεν είχα ούτε πορτοφόλι ούτε χρήματα, ούτε καν ένα μαντίλι. Και ο ζητιάνος περίμενε, με το απλωμένο χέρι του να τρέμει αδύναμα.

Σαστισμένος, αμήχανος, έσφιξα δυνατά το βρόμικο χέρι του που απλωνόταν μπροστά μου.

— Μη θυμώσεις, αδελφέ μου· δεν έχω τίποτε μαζί μου.

Ο ζητιάνος με κοίταξε με τα θολά του μάτια. Τα χείλη του σχημάτισαν ένα αχνό χαμόγελο και έσφιξε κι εκείνος το χέρι μου.

— Δεν πειράζει, αδελφέ μου, μουρμούρισε. Κι αυτό είναι ελεημοσύνη.

Κατάλαβα τότε πως κι εγώ είχα δεχτεί ελεημοσύνη από τον αδελφό μου.