Γύριζα από το κυνήγι και περπατούσα στον κήπο. Ο σκύλος μου έτρεχε μπροστά μου.

Ξαφνικά, επιβράδυνε τα βήματά του και άρχισε να σέρνεται, σαν να είχε μυριστεί κάτι μπροστά του.

Κοίταξα προς το μέρος όπου είχε σταματήσει. Ένα μικρό σπουργίτι, με κιτρινωπό χνούδι γύρω από το ράμφος του, είχε πέσει από τη φωλιά του. Καθόταν ακίνητο, ανήμπορο, με τα φτερά του μόλις σχηματισμένα.

Ο σκύλος πλησίαζε αργά. Τότε, από ένα κοντινό δέντρο, έπεσε σαν πέτρα ένα μαύρο σπουργίτι με το στήθος φουσκωμένο και τα φτερά απλωμένα. Τσίριξε απελπισμένα και ρίχτηκε μπροστά στο στόμα του σκύλου, έτοιμο να θυσιαστεί για το μικρό του.

Το σκυλί σταμάτησε. Φάνηκε να αναγνωρίζει αυτή τη δύναμη. Έκανε πίσω.

Εγώ κάλεσα τον σκύλο και απομακρύνθηκα, γεμάτος θαυμασμό.

Ναι, μη γελάτε. Θαυμασμό ένιωσα για εκείνο το μικροσκοπικό πουλί, για την ηρωική του αγάπη.

Η αγάπη, σκέφτηκα, είναι ισχυρότερη από τον θάνατο και από τον φόβο του θανάτου. Μόνο χάρη σ’ αυτήν υπάρχει και κινείται η ζωή.