Τ — Παροιμίες και εκφράσεις
471 συνολικά
421
›
422
›
423
›
424
›
425
›
426
›
427
›
428
›
429
›
430
›
431
›
432
›
433
›
434
›
435
›
436
›
437
›
438
›
439
›
440
›
441
›
442
›
443
›
444
›
445
›
446
›
447
›
448
›
449
›
450
›
451
›
452
›
453
›
454
›
455
›
456
›
457
›
458
›
459
›
460
›
461
›
462
›
463
›
464
›
465
›
466
›
467
›
468
›
469
›
470
›
471
›
Τρέχουν τα λεφτά από τα μπατζάκια του
Τρέχουν τα χρόνια σαν νερό κι οι μήνες σαν χαλάζι.
Τρία πουλάγια κάθονται.
Τρία πράγματα δεν κάνουν σε ένα σπίτι, δυο κούνελοι, δυο κόκοροι και πεθερά με νύφη
Τρία πράγματα δεν κρύβονται: ο έρωτας, ο βήχας και ο παράς.
Τροχάω τη γλώσσα μου να ξέρω να μιλώ.
Τροχός τα ανθρώπινα
Τρυγόνος λαλίστερος.
Τρώγοντας έρχεται η όρεξη.
Τρώει η σκουριά το σίδερο και η θλίψη την καρδιά μας.
Τρώει κι από το άλλο ζυμωτό.
Τρώει το ψωμί το Τούρκου και παρακαλέι γαι τους Φράγκους.
Τρων' τ' αλεύρι τα ποντίκια, τρων' κι οι γάτες τα ποντίκια.
Τσακάλι είναι.
Τσάκισε καρύδι για να βρει την τύχη του.
Τσουκάλι σκεπασμένο τίποτε δεν παθαίνει.
Τυφλός ο έρωτας παντού κι όλα τυφλά του είναι.
Τυφλούται ο φιλών περί το φιλούμενον.
Τυφλώ διανεύεις.
Τύχη μή πίστευε.
Τω βίω μη μάχου.
Τω μεθύειν το εράν όμοιόν εστι. Ποιεί γαρ θερμούς και ιλαρούς και διακεχυμένους.
Των φαύλων ανθρώπων τους όρκους γράψε τους στο νερό.
Των άλλων γίνεται γιατρός, του ευατού του όχι.
Των αφεντάδων τα καμώματα, ή παίνα τα ή σώπα τα.
Των αχρείων η γιορτή λίγο καιρό κρατεί.
Των γερόντων τα χαδάκια είναι πίκρες και φαρμάκια.
Των γιατρών τα κρίματα οι τάφοι τα σκεπάζουν.
Των γιατρών τα σφάματα το χώμα τα σκεπάζει.
Των δύο μαχωμένων, ο τρίτος πρώτος.
Των εννιά το φαγητό φτάνει και για δέκα.
Των εννιά το φαί νικάει τους δέκα.
Των έξεων δε τους επαίνους αρετάς λέγομεν.
Των πεθαμένων παραγγελιές, των ζωντανών θελήσεις.
Των πλουσίων τις ξυλιές τις τρώγουν οι φτωχοί.
Των πολλών τη γνώμη πάρε και τη δική σου κάνε.
Των πονηρών τεχνάσματα κάποιοι τα προλαβαίνουν.
Των πρώτων τα παθήματα, των δεύτερων γεφύρια.
Των τυράννων οι υπηρέτες γίνονται τυραννικότεροι από τους δυνάστες τους.
Των φρονίμων τα μαντάτα, οι λωλοί τα αποσώνουν.
Των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν.
Των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν.
Των φρονίμων τους σκοπούς, μον' τα γένια τους τους ξέρουν.
Τώρα κατάντησαν τα βελούδα να τα πατούν και τα γαιδούρια.
Τώρα μπήκαμε στ' αμπέλια.
Τώρα που έγινε η θάλασσα γιαούρτι, δεν έχουμε κουτάλια.
Τώρα στα γεράματα, μάθε γέρο γράμματα.
Τώρα στα ξημερώματα, γειά σου κουμπάρε Γιάννη.
Τ᾿ αγκάθι από μικρό αγκυλώνει.
Τ᾿ αδειανό τ᾿ αγγειό είναι που σκούζει
Τ’ αργαστήρι θέλει κουτσό νοικοκύρη