Πριν έρθεις,
τα πράγματα ήταν όπως έπρεπε να είναι:
ο ουρανός ήταν το τέλος της ματιάς,
ο δρόμος ήταν απλώς δρόμος, το κρασί μονάχα κρασί.

Τώρα όλα είναι σαν την καρδιά μου,
ένα χρώμα στα όρια του αίματος:
το γκρίζο της απουσίας σου, το χρώμα του δηλητηρίου, των αγκαθιών,
το χρυσό όταν συναντιόμαστε, η εποχή που φλέγεται,
το κίτρινο του φθινοπώρου, το κόκκινο των λουλουδιών, των φλογών,
και το μαύρο όταν σκεπάζεις τη γη
με τα κάρβουνα νεκρών φωτιών.

Και ο ουρανός, ο δρόμος, το ποτήρι του κρασιού;
Ο ουρανός είναι ένα πουκάμισο μουσκεμένο στα δάκρυα,
ο δρόμος μια φλέβα έτοιμη να σπάσει,
και το ποτήρι του κρασιού ένας καθρέφτης όπου
ο ουρανός, ο δρόμος, ο κόσμος αλλάζουν διαρκώς.

Μην φύγεις τώρα που είσαι εδώ—
Μείνε. Για να μπορέσει ο κόσμος να ξαναγίνει όπως ήταν:
ο ουρανός να είναι ουρανός,
ο δρόμος δρόμος,
και το ποτήρι του κρασιού να μην είναι καθρέφτης,
μα απλώς ένα ποτήρι κρασί.