Όταν ρίξαμε τη βάρκα της ζωής
στο ποτάμι της θλίψης,
πόσο δυνατά ήταν τα μπράτσα μας,
πόσο κατακόκκινο το αίμα στις φλέβες μας.

Με λίγες κουπιές, φαινόταν,
θα διασχίζαμε όλο τον πόνο,
σύντομα θα φτάναμε στην απέναντι όχθη.
Μα δεν έγινε έτσι.

Στην ακινησία κάθε κύματος
ανακαλύψαμε αόρατα ρεύματα.
Και οι βαρκάρηδες ήταν άπειροι,
τα κουπιά τους αδοκίμαστα.

Ερευνήστε το ζήτημα όσο θέλετε,
κατηγορήστε όποιον θέλετε, όσο θέλετε,
όμως το ποτάμι δεν έχει αλλάξει,
η σχεδία παραμένει η ίδια.

Τώρα εσείς προτείνετε τι πρέπει να γίνει,
πείτε μας πώς θα φτάσουμε στην απέναντι όχθη.

Όταν είδαμε τις πληγές της πατρίδας μας
να εμφανίζονται πάνω στο δέρμα μας,
πιστέψαμε κάθε λέξη των θεραπευτών.

Άλλωστε, θυμηθήκαμε τόσες θεραπείες·
φαινόταν πως από στιγμή σε στιγμή
όλα τα προβλήματα θα τελείωναν,
κάθε πληγή θα επουλωνόταν εντελώς.

Μα δεν έγινε έτσι: οι αρρώστιες μας
ήταν τόσο πολλές, τόσο βαθιά ριζωμένες μέσα μας,
ώστε όλες οι διαγνώσεις αποδείχθηκαν λανθασμένες,
κάθε θεραπεία άχρηστη.

Τώρα κάντε ό,τι θέλετε,
ακολουθήστε κάθε ίχνος,
κατηγορήστε όποιον θέλετε, όσο θέλετε·
τα σώματά μας παραμένουν τα ίδια,
οι πληγές μας εξακολουθούν να είναι ανοιχτές.

Τώρα πείτε μας τι πρέπει να κάνουμε,
πείτε μας πώς θα γιατρέψουμε αυτές τις πληγές.