Αυτοβιογραφία
(Επιλεγμένο Απόσπασμα)
Τρία πάθη, απλά αλλά εξαιρετικά δυνατά, κυβέρνησαν τη ζωή μου: η λαχτάρα για αγάπη, η αναζήτηση της γνώσης και η αβάσταχτη συμπόνια για τα δεινά των ανθρώπων. Αυτά τα πάθη, σαν δυνατοί άνεμοι, με παρέσυραν από εδώ κι από εκεί, σε μια απρόβλεπτη πορεία πάνω από έναν βαθύ ωκεανό οδύνης, φτάνοντας συχνά ως τα όρια της απελπισίας.
Αναζήτησα πρώτα την αγάπη, γιατί φέρνει την έκσταση — μια έκσταση τόσο μεγάλη, ώστε κάποιες φορές ένιωθα πως θα μπορούσα να θυσιάσω όλη την υπόλοιπη ζωή μου για λίγες μόνο ώρες αυτής της χαράς. Την αναζήτησα και γιατί ανακουφίζει από τη μοναξιά — εκείνη την τρομερή μοναξιά που νιώθει μια τρεμάμενη συνείδηση στην άκρη του κόσμου, μέσα σε μια κρύα, άψυχη, αβυσσαλέα άβυσσο. Τέλος, την αναζήτησα γιατί μέσα στον έρωτα είδα, σε μικρογραφία, ένα μυστικιστικό προμήνυμα του παραδείσου, όπως τον οραματίστηκαν οι άγιοι και οι ποιητές. Αυτό αναζήτησα και, παρόλο που μοιάζει υπερβολικά καλό για να το ζήσει κανείς, τελικά αυτό βρήκα.
Με το ίδιο πάθος αναζήτησα και τη γνώση. Επιθυμούσα να κατανοήσω τις καρδιές των ανθρώπων. Ήθελα να μάθω γιατί λάμπουν τα άστρα. Και προσπάθησα να συλλάβω τη δύναμη της πυθαγόρειας σκέψης, σύμφωνα με την οποία ο αριθμός κυριαρχεί πάνω στη διαρκή ροή των πραγμάτων. Λίγα από αυτά πέτυχα — και όχι πολλά.
Ο έρωτας και η γνώση, όσο ήταν δυνατό, με ανύψωναν προς τους ουρανούς. Μα η συμπόνια με έφερνε πάντα πίσω στη γη.
Αντίλαλοι κραυγών πόνου ηχούν στην καρδιά μου. Τα παιδιά που πεινούν, τα θύματα που βασανίζονται από τους καταπιεστές τους, οι ανήμποροι ηλικιωμένοι — όλος αυτός ο κόσμος που είναι γεμάτος μοναξιά, φτώχεια και πόνο — κάνουν παρωδία αυτό που θα έπρεπε να είναι η ανθρώπινη ζωή. Λαχταρώ να απαλύνω το κακό, αλλά δεν μπορώ, και υποφέρω.
Αυτή ήταν η ζωή μου. Διαπίστωσα πως αξίζει να τη ζει κανείς και, αν μου δινόταν η ευκαιρία, θα την ξαναζούσα με χαρά.