Η ζωή σε αυτόν τον κόσμο δεν είναι παρά ένα μεγάλο όνειρο·
δεν θα τη χαλάσω με κόπους και έγνοιες.

Έτσι είπα και μέθυσα όλη την ημέρα,
ξαπλωμένος άβουλος στο κατώφλι της πόρτας μου.

Όταν ξύπνησα, κοίταξα ζαλισμένος τον κήπο·
ένα μοναχικό πουλί τραγουδούσε ανάμεσα στα λουλούδια.

Αναρωτήθηκα μέσα μου:
ήταν άραγε η μέρα βροχερή ή γαλήνια;

Ο ανοιξιάτικος άνεμος μου έδωσε την απάντηση
μέσα από το κελάηδημα του πουλιού.

Συγκινημένος από το τραγούδι του, άρχισα να αναστενάζω·
κι επειδή υπήρχε κρασί, γέμισα ξανά το ποτήρι μου.

Τραγουδώντας ξέφρενα περίμενα να ανατείλει το φεγγάρι·
κι όταν το τραγούδι μου τελείωσε,
όλες μου οι αισθήσεις είχαν χαθεί.

-------------------------------------

Αυτό είναι από τα πιο χαρακτηριστικά ταοϊστικά ποιήματα του Λι Μπάι: η ζωή ως όνειρο, η απόρριψη των εγκοσμίων φροντίδων, το κρασί, η φύση και το φεγγάρι ενώνονται σε μια αίσθηση ελευθερίας και γαλήνης.