Ένα ποτήρι κρασί κάτω από τις ανθισμένες δαμασκηνιές·
πίνω μόνος, γιατί κανένας φίλος δεν βρίσκεται κοντά.
Σηκώνω το ποτήρι μου και προσκαλώ το λαμπρό φεγγάρι·
μαζί μ’ εμένα και τη σκιά μου γινόμαστε τρεις.

Το φεγγάρι, αλίμονο, δεν πίνει κρασί·
κι η σκιά μου, άβουλη, με ακολουθεί στο πλάι.
Όμως με φίλο το φεγγάρι και σύντροφο τη σκιά,
πρέπει να χαρούμε πριν χαθεί η άνοιξη.

Στα τραγούδια που τραγουδώ, το φεγγάρι τρεμοπαίζει τις αχτίδες του·
κι όταν χορεύω, η σκιά μου μπερδεύεται και σκορπίζει.

Όσο ήμασταν νηφάλιοι, οι τρεις μοιραζόμασταν τη χαρά·
τώρα που μεθύσαμε, ο καθένας τραβά τον δρόμο του.

Είθε για καιρό να μοιραζόμαστε τούτο το παράξενο γλέντι των άψυχων συντρόφων
και να συναντηθούμε ξανά στον Νεφελώδη Ποταμό του ουρανού.
------------------------
Αυτό είναι το περίφημο ποίημα «Drinking Alone Under the Moon» του Li Bai. Το φεγγάρι και η σκιά γίνονται συμβολικοί σύντροφοι του ποιητή, συνδυάζοντας τη μοναξιά με τη χαρά, το κρασί με τη φύση και την ανθρώπινη ζωή με το αιώνιο σύμπαν.