33 ποιήματα για την αγάπη

..... Συχνά από τις Σάρδες σε µας δώ πέρα
η σκέψη της γυρίζει,
πως ζούσαµε µαζί,
τι εφάνταζες εµπρός της σα µια θεά,
κι η ποιο τρανή χαρά της
το δικό σου τραγούδι ήτανε πάντα.
Τώρα µέσα στις Λυδές γυναίκες ξεχωρίζει
καθώς σαν πέσει ο ήλιος
κι η σελήνη ροδοδάχτυλη λάµπει
τ' άστρα τ' άλλα σκοτεινιάζοντας
κι ίδια γύρω αφήνει το φώς της να απλωθεί
πα σ' αλµυρά πελάγη και σε πολύανθες χώρες.
Κι έχει πάρει γλυκιά δροσιά να χύνεται
τα ρόδα µοσχοβολούν και τ' απαλό χορτάρι
και το τριφύλλι ολούθε τ' ανθισµένο.
Κι εκείνη πέρα δώθε τριγυρίζει
την Ατθίδα θυµάµενη
η καρδιά της η τρυφερή από πόθο πληµµυρίζει
κι απ' τον καηµό βαραίνει µες τα στήθη.
Κι εµας τις δυό φωνάζει
να βρεθούµε κοντά της.

'Οµως, [...]
5. Αποχαιρετισµός στην µαθήτρια..
Να 'σαι ευτυχισµένη, πήγαινε,
άλλωστε τίποτα δε διαρκεί.
Να θυµάσαι όµως πάντα πόσο σ' αγάπησα,
κρατιόµασταν χέρι χέρι
µέσα στη νύχτα που ευωδίαζε,
πηγαίναµε στην πηγή ή τριγυρίζαµε στους λόγγους
κι έφτιαχνα για το λαιµό σου µεθυστικές γιρλάντες.
Για την Ατθίδα
«πάλι πάλι ο έρωτας` ο έρωτας µε παιδεύει
και πώς να τον παλέψω Ατθίδα µου` που
αυτός µε τα φαρµάκια και τις γλύκες του
µου κόβει τα ήπατα το τέρας!
κι εσύ πάει µε βαρέθηκες`
κάνεις φτερά το ξέρω για την Ανδροµέδα
ποια `ναι λοιπόν αυτή που σε ξετρέλανε
η χωριάτα που µήτε καν πώς να κρατήσει
το φουστάνι της Πάνω από τον αστράγαλο δεν ξέρει;»

Για την Μίκα …
µα να σ' αφήκω εγώ δε γίνεται Μίκα γλυκιά µου`
κι ας έλαχε να σ' αγαπήσουν κόρες
από το σόι των Πενθελιδών
εµάς όλο παραξενιές
κάποιο µαγευτικό τραγούδι στ' άκουσµα ψάλλει
κι αηδόνια µε κελαηδητό τρελό
δρόσο σταλάζοντας
...
Γρήγορα η ώρα πέρασε..
Γρήγορα η ώρα πέρασε, µεσάνυχτα κοντεύουν,
πάει το φεγγάρι πάει κι η Πούλια βασιλέψανε
και µόνο εγώ κείτοµαι δω µονάχη
κι έρηµη ο Έρωτας που βάσανα µοιράζει
ο Έρωτας που παραµύθια πλάθει
µου άρπαξε την ψυχή µου και την τράνταξε
ίδια καθώς αγέρας από τα βουνά χυµάει
µέσα στους δρυς φυσοµανώντας.

Αποσπάσµατα
...
µια παιδούλα τρυφερή λεπτή
που µάζευε αγκαλιές λουλούδια
που η φωνή της κι απ' της λύρας είναι ακόµη πιο γλυκιά
πιο λευκή κι απ' το γάλα
πιο γλυκόπιοτη από το νερό
πιο µελωδική απ' τη λύρα
πιο γαύρη απ' της φοράδας
πιο βελούδινη απ' το ρόδο
πιο τρυφερή απ' το ρούχο το απαλό
πιο πολύτιµη από το χρυσάφι.''
…
µαντατοφόρος άνοιξης ηδονικής φωνής αηδόνι
της Αφροδίτης η θεραπαινίδα η χρυσοφώτεινη
ανέβαινε ψηλά η πανσέληνος και στου βουνού το χώρο συναγµένες
καθώς σ' άλλους καιρούς της Κρήτης οι κοπέλες
έσερναν το χορό τριγύρω στον ωραίο βωµό
και µε ρυθµό τα λυγερά τα πόδια τους
χτυπώντας πατούσανε στα τρυφερά των χόρτων ανθουλάκια.
…
αρχινώ το τραγούδι µου µ' αιθέρια λόγια
µα γι'αυτό κι απαλά στ' άκουσµα
την Οµορφιά διακόνησα-τι ποιο µεγάλο θα µπορούσα
που µ' αξίωσαν (οι Μούσες) τη δική τους
σε µελλούµενους καιρούς κάποιος
θα βρίσκεται να µε θυµάτ' εµένα.''
…
κι ανάµεσα σε µαλακά σκεπάσµατα χνουδάτα
µε προσοχή την πλάγιασε
σα να `ταν πάντα το κεφάλι ν' ακουµπάς
σε τέτοιας φιλενάδας τρυφερής τα στήθη
να κράταγε για µένα δυο φορές η νύχτα ετούτη
να `ταν χρυσή Αφροδίτη µου
τέτοια µια µοίρα να µου λάχει εµένα!
Ένα από τα ποιήµατα της Σαπφούς που ανακαλύφτηκαν το 2014 σε έναν πάπυρο του 3ου µ.χ.
[Με βάση την αγγλική µετάφραση του Tim Whitmarsh]
…Εσύ όµως όλο φλυαρείς πως έρχεται ο Χάραξος,
Με το καράβι του φορτωµένο αγαθά.
Αυτό όµως, νοµίζω, µόνον ο ∆ίας
Το ξέρει, και όλοι οι θεοί·
αλλά εσύ καλύτερα
Να µην κάνεις τέτοιες σκέψεις,
Στείλε µε µόνο και διάταξέ µε
Να προσφέρω προσευχές πολλές στη Βασίλισσα Ήρα
Να φτάσει εδώ ο Χάραξος
µε Το καράβι του ακέραιο
Και να µας βρει ασφαλείς. Όλα τ’ άλλα,
Ας τα αφήσουµε εντελώς στα χέρια των ανώτερων δυνάµεων·
Γιατί περίοδοι γαλήνης έρχονται
αµέσως µετά Από µεγάλες θύελλες.
Εκείνοι που ο βασιλιάς του Ολύµπου επιθυµεί
Η µοίρα τους από τα βάσανα να µεταβληθεί
Σε [...] είναι ευλογηµένοι
Και ασύγκριτα τυχεροί.
Όσο για µας, εάν ο Λάριχος [...] το κεφάλι του
Και γίνει κάποτε άντρας,
Τότε από τις τόσες απελπισίες
Γρήγορα θα απαλλαγούµε.
σε απόδοση του Οδυσσέα Ελύτη

Δε σ’ αγαπώ σαν να ‘σουν ρόδο αλατιού, τοπάζι,
σαΐτα από γαρούφαλλα που τη φωτιά πληθαίνουν:
σ’ αγαπώ ως αγαπιούνται κάποια πράγματα σκοτεινά
μυστικά, μέσ’ από την ψυχή και τον ίσκιο.
Σ’ αγαπώ καθώς κάποιο φυτό που δεν ανθίζει,
μα που μέσα του κρύβει το λουλουδόφως όλο,
και ζει απ’ τον έρωτά σου σκοτεινό στο κορμί μου
τ’ άρωμα που σφιγμένο μ’ ανέβηκε απ’ το χώμα.
Σ’ αγαπώ μη γνωρίζοντας πώς, από πού και πότε,
σ’ αγαπώ στα ίσια δίχως πρόβλημα ή περηφάνια:
σ’ αγαπώ έτσι γιατί δεν ξέρω μ’ άλλον τρόπο,
παρά μ’ ετούτον όπου δεν είμαι ούτε είσαι,
που το χέρι σου πάνω μου το νιώθω σαν δικό μου
που όταν κοιμάμαι κλείνουν και τα δικά σου μάτια.

Μπορώ να γράψω τους πιο λυπητερούς στίχους αυτή τη νύχτα.
Να γράψω, για παράδειγμα: «Η νύχτα είναι έναστρη,
και τρεμοπαίζουν, γαλάζια, τ’ αστέρια, μακριά».
Ο άνεμος της νύχτας τριγυρίζει στον ουρανό και τραγουδάει.
Μπορεί να γράψει τους πιο θλιμμένους στίχους αυτή τη νύχτα.
Εγώ την αγάπησα, και κάποτε κι εκείνη μ’ αγάπησε.
Τις νύχτες σαν ετούτη την είχα μέσα στα μπράτσα μου
Τη φίλησα τόσες φόρες κάτω από τον άπειρο ουρανό
Εκείνη με αγάπησε, κάποτε κι εγώ θα την αγαπούσα
Πως να μην έχω αγαπήσει τα μεγάλα ορθάνοιχτα μάτια της.
Μπορώ να γράψω τους πιο λυπητερούς στίχους αυτή τη νύχτα.
Να σκεφτώ πως δεν την έχω. Να νιώσω πως την έχω χάσει.
Ν’ ακούσω την απέραντη νύχτα, πιο απέραντη χωρίς εκείνη.
Κι ο στίχος πέφτει στην ψυχή όπως στο λιβάδι η δροσιά.
Τι σημασία έχει που ο έρωτας μου δεν μπόρεσε να την κρατήσει.
Η νύχτα είναι έναστρη κι εκείνη δεν είναι μαζί μου.
Αυτό είναι όλο. Μακριά κάποιος τραγουδάει. Μακριά.
Η ψυχή μου δεν χαίρεται που την έχει χάσει.
Σαν για να την πλησιάσει η ματιά μου την αναζητάει.
Η καρδιά μου την αναζητάει, κι εκείνη δεν είναι μαζί μου.
Την ίδια νύχτα που κάνει ν’ ασπρίζουν τα ίδια δέντρα.
Εμείς, οι αλλοτινοί, δεν είμαστε πια οι ίδιοι.
Δεν την αγαπώ πια, είναι βέβαιο, όμως πόσο την αγάπησα.
Η φωνή μου αναζητούσε τον άνεμο για να αγγίξει το αυτί της.
Αλλιώτικη. Θα είναι αλλιώτικη. Όπως πριν από τα φιλιά μου.
Η φωνή της, το λαμπερί της σώμα. Τα μάτια της τα απέραντα.
Εγώ δεν την αγαπώ, είναι βέβαιο, όμως ίσως την αγαπώ.
Είναι τόσο σύντομος ο έρωτας και τόσο πλατιά η λησμονιά.
Επειδή σε νύχτες σας ετούτη την είχα μέσα στα μπράτσα μου,
Η ψυχή μου δεν χαίρεται που την έχω χάσει.
Ακόμη κι αν αυτός είναι ο τελευταίος πόνος
που εκείνη μου προκαλεί.
Κι αυτοί είναι οι τελευταίοι στίχοι που εγώ της γράφω.
Από περιοδικό περίπλους, τεύχος 20 Χειμώνας 89, Ζάκυνθος
Απόδοση Νίκος Μοσχονάς

Λου είσαι το τριαντάφυλλό μου
Τα οπίσθια σου τα υπέροχα δεν είναι το πιο
όμορφο τριαντάφυλλο ;
Τα στήθη σου τα στήθη σου τα αγαπημένα δεν
είναι κι αυτά τριαντάφυλλα ;
Και τα τριαντάφυλλα δεν είναι κι αυτά ωραίες
μικρές Λου
Που τις μαστιγώνουμε όπως το αεράκι
Χτυπά των τριανταφύλλων τα οπίσθια
Παραμελημένη
Λου τριαντάφυλλο μου
Μου έστειλες τα φύλλα σου
Ω μικρή θεά
Δημιουργείς τα τριαντάφυλλα
Φτιάχνεις τα φύλλα
Τριαντάφυλλα
Μικρές γυμνές γυναίκες που χορεύουν
Με ευγένεια
Πάνω σε κούνιες λικνίζονται
Με γυαλιστερά φουστάνια
Tραγουδούν το πιο όμορφο άρωμα
το πιο δυνατό, το πιο γλυκό
Λου τριαντάφυλλό μου
ω τελειότητά μου σ’ αγαπώ
Kαι είναι με χαρά που κινδυνεύω να τσιμπηθώ
Για χάρη της ομορφιάς
Σ’ αγαπώ σε λατρεύω
δαγκώνω σιγανά τα φύλλα σου
Τριαντάφυλλο που βασιλεύεις στα λουλούδια Λου
βασίλισσα των γυναικών
Σε φέρνω στην άκρη των δακτύλων
ω Λου ω τριαντάφυλλο
Στην άκρη των δαχτύλων και σε κρατώ σφιχτά
Μέχρι που λιποθυμάς
Όπως λιποθυμά το άρωμα
Από τα τριαντάφυλλα
Σ’ αγκαλιάζω Λου και σε λατρεύω

Βιβλίο 1 Ελεγεία 17
Λοιπόν, θα κατηγορούμαι συνέχεια
για καινούργια εγκλήματα;
Τι κι αν δικαιώνομαι στο τέλος,
βαρέθηκα τους συνεχείς δικαστικούς αγώνες.
Όταν σε θέατρο καλλιμάρμαρο
στις τελευταίες σειρές
γυρνώ και ρίχνω μια ματιά
όλο και κάποια αντίζηλο
ανακαλύπτεις στο πλήθος και οργίζεσαι,
όταν πάλι με κοιτάξει
σιωπηλά κάποια ωραία γυναίκα
ισχυρίζεσαι πως κρυφά νοήματα μου κάνει,
αν πω καλή κουβέντα για κάποια,
απ’ τα μαλλιά τον φουκαριάρη με τραβάςֹ,
αν κατηγορήσω κάποια,
πιστεύεις ότι κάτι πονηρό κρύβω.
Όταν η όψη μου έχει κανονικό χρώμα,
ψυχρό με θεωρείς απέναντι σου,
αν πάλι είμαι χλωμός,
τότε με κατηγορείς πως για κάποια άλλη
από έρωτα πεθαίνω.
Θα θελα να ήξερα μονάχα
την αμαρτία που έχω κάνει:
o ένοχος την τιμωρία
πιο εύκολα τη δέχεται.
Εσύ όμως χωρίς αιτία με κατηγορείς,
πιστεύοντας τα πάντα δίχως λόγο,
και αφαιρείς κάθε λογική από την οργή σου.
Ιδού λοιπόν το νέο μου αμάρτημα!
Η Κυπασσίδα, η άριστη κομμώτριά σου,
την κατηγορείς πως μόλυνε μαζί μου
το κρεβάτι της κυρίας της.
Θεός φυλάξοι! Δηλαδή,
αν λαχταρούσα πράγματι να αμαρτήσω,
νομίζεις ότι τόσο χαμηλά θα έπεφτα
ώστε να πάω με γυναίκα τέτοιας υποστάθμης;
Ποιός ελεύθερος άνθρωπος
θα ήθελε ερωτικό δεσμό με δούλα,
να αγκαλιάζει κορμί
σημαδεμένο από τον βούρδουλα;
Ύστερα πρόκειται για την κομμώτριά σου,
την οποία εσύ τόσο συμπαθείς
χάρη στην μεγάλη τέχνη των χεριών της.
Θα ήταν δυνατό να φλερτάρω έτσι
με μία υπηρέτρια
που σου έχει τόση αφοσίωση;
Τι θα κέρδιζα εκτός από την άρνηση
και την αποκάλυψη των προθέσεών μου
από μέρους της;
Στην Αφροδίτη παίρνω όρκο
και στο τόξο του φτερωτού της γιου
πως για το έγκλημα που με κατηγορείς
αθώος είμαι.

Βιβλίο 2 Ελεγεία 18
Κυπασσίδα, στην κομμωτική τέχνη άφταστη,
άξια θεές μονάχα να χτενίζεις,
εσύ που στα γλυκά κρυφά μας ραντεβού
απέδειξες πως διαθέτεις πείρα,
για την κυρά σου θησαυρός,
μα πιο μεγάλος θησαυρός για μένα
ποιός έβγαλε στη φορά τα αγκαλιάσματά μας;
Από πού κατάλαβε η Κορίννα
ότι κοιμήθηκες μαζί μου;
Μήπως κοκκίνισα;
Μήπως μου ξέφυγε καμιά κουβέντα;
Κάποιο ίχνος μήπως άφησα
που τους κρυφούς μας έρωτες πρόδωσε;
Βεβαίως υποστήριξα ότι αυτός
που πάει με υπηρέτριες δεν έχει μυαλό.
Αλλά τι μ’ αυτό;
Στον Αχιλλέα η Βρησυίδα άναψε φωτιές
κι ο αρχιστράτηγος από τις Μυκήνες
τη δούλα αγάπησε του Απόλλωνα.
Δεν είμαι πιο σπουδαίος εγώ ούτε
από του Τάνταλου ούτε κι από τον Αχιλλέα.
Γιατί να θεωρώ ντροπή αυτό που βασιλιάδες
βρήκαν πως τους ταίριαζε;
Σαν όμως τα οργισμένα μάτια της
κάρφωσε πάνω σου η Κορίννα,
είδα τα μάγουλά σου κατακόκκινα.
Εγώ, όμως, αν ίσως θυμάσαι,
πόσο πιο ψύχραιμος στάθηκα
και ορκιζόμενος μεγαλοπρεπώς στην Αφροδίτη
την έπεισα.
Εσύ, θεά μου, βάλε τους ζεστούς Νοτιάδες,
να διασκορπίσουν την αθώα
τούτη ψευδορκία στις θάλασσες,
Για τις υπηρεσίες τούτες
που σου πρόσφερα,
λοιπόν, γλυκά αντάμειψέ με,
μελαχρινή μου Κυπασσίδα,
πλάγιασε μαζί μου.
Γιατί αρνείσαι, αχάριστη,
και προφασίζεσαι πάλι τη φοβισμένη;
Είναι αρκετό που ικανοποίησες
ενός κυρίου το χατήρι.
Αν κάνεις την ανοησία να αρνηθείς,
θα φανερώσω όσα κάναμε στο παρελθόν
και θα προδώσω εγώ ο ίδιος
τα αμαρτήματά μου.
Θ’ αποκαλύψω Κυπασσίδα στην κυρά σου
πόσες φορές και σε ποιό μέρος
με ποιούς και πόσους τρόπους.

ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΑΝΤΑ ΙΠΠΟΤΗΣ ΜΑΖΙ ΤΗΣ
Διπλωματία, τακτ κι υπομονή,
είναι ο συνδυασμός
που τη γυναίκα θα κερδίσει
Η Βίαιη όμως συμπεριφορά
φέρνει καβγάδες και υποθάλπει μίση
Αποφεύγετε λοιπόν βρισιές,
καβγάδες κι αντεγκλήσεις
τον έρωτα τον τρέφουν τα γλυκόλογα,
το φλερτ κι οι άλλες διαχύσεις.

Οι εραστές δεν έχουν διαφορές
αυτά είναι θέματα των παντρεμένων
εκείνοι αν θέλουν ας αντιδικούν
και ας μαλώνουν νύχτα μέρα
Στη σύζυγο ταιριάζει ο καβγάς,
σαν προίκα τονε φέρνει.

Η ερωμένη είναι πάντα αλλιώς
μονάχα γλυκόλογα της πρέπουν,
Το σεξ μαζί της είναι προαιρετικό,
δεν είστε ως προς τούτο υποχρεωμένοι
Κι αποτελεί τη μόνη δέσμευση για σας,
το αμοιβαίο πάθος που σας δένει.

*(La Belle Dame sans Merci)*

Δυστυχισμένε, τι γυρεύεις
εδώ μονάχος, τόσο χλωμός;
Της λίμνης ξεράθηκαν τα βρύα,
κι ούτε ένα πουλί δεν κελαηδά.

Δυστυχισμένε, γιατί είσαι
τόσο εξαντλημένος κι ωχρός;
Ο σκίουρος γέμισε την αποθήκη του
κι ο θερισμός έχει τελειώσει.

Στο μέτωπό σου βλέπω ένα κρίνο,
τη δροσιά της αγωνίας.
Και στο μάγουλό σου ένα ρόδο
μαραίνεται κιόλας πρόωρα.

Είδα μια όμορφη κυρία στα λιβάδια,
παιδί των νεράιδων·
είχε μακριά μαλλιά, ανάλαφρο βήμα
και μάτια άγρια, μαγεμένα.

Την ανέβασα στ’ άλογό μου,
κι όλο τον κόσμο ξέχασα.
Έγερνε πάνω μου
και τραγουδούσε ένα ξωτικό τραγούδι.

Της έπλεξα στεφάνι για τα μαλλιά,
βραχιόλια και αρωματική ζώνη.
Με κοίταζε σαν να μ’ αγαπούσε
κι αναστέναζε γλυκά.

Μου χάρισε γλυκές ρίζες,
άγριο μέλι και μάννα δροσερό,
και στη γλώσσα των ξωτικών μου είπε:
«Σ’ αγαπώ αληθινά.»

Με οδήγησε στη νεραϊδοσπηλιά της.
Εκεί αναστέναξε βαθιά.
Φίλησα τα άγρια, θλιμμένα μάτια της,
ώσπου έκλεισαν στον ύπνο.

Κοιμήθηκα πάνω στα βρύα
κι είδα ένα όνειρο—
το τελευταίο όνειρο
που είδα ποτέ.

Είδα βασιλιάδες χλωμούς σαν τον θάνατο,
πρίγκιπες και πολεμιστές,
που φώναζαν όλοι:
«Η Όμορφη Κυρία χωρίς Έλεος
σε κρατά αιχμάλωτό της!»

Κι είδα τα άσαρκα χείλη τους,
ορθάνοιχτα μέσα στο σκοτάδι,
σαν φοβερή προειδοποίηση.
Κι όταν ξύπνησα,
βρισκόμουν εδώ,
στην παγωμένη πλαγιά του λόφου.

Γι’ αυτό περιπλανιέμαι ακόμη,
μόνος και χλωμός,
αν και της λίμνης ξεράθηκαν τα βρύα
κι ούτε ένα πουλί δεν κελαηδά.
Την ανέβασα στ’ άλογό μου,
κι όλο τον δρόμο δεν έβλεπα
παρά μόνο εκείνη.
Γερμένη πάνω μου,
τραγουδούσε ένα παράξενο,
ξωτικό τραγούδι.

Της έπλεξα στεφάνι για τα μαλλιά,
βραχιόλια και ζώνη από ευωδιαστά λουλούδια.
Με κοίταζε σαν να μ’ αγαπούσε
και αναστέναζε γλυκά.

Μου πρόσφερε γλυκές ρίζες,
άγριο μέλι και δροσερό μάννα,
και στη γλώσσα των ξωτικών μού ψιθύρισε:
«Σ’ αγαπώ αληθινά.»

Με οδήγησε στη νεραϊδοσπηλιά της.
Εκεί δάκρυσε βαθιά,
κι εγώ φίλησα τα άγρια,
θλιμμένα μάτια της,
ώσπου έκλεισαν απαλά στον ύπνο.

Με αποκοίμισε
πάνω στα μαλακά βρύα.
Κι εκεί είδα ένα όνειρο—
το πιο τρομερό όνειρο
που γνώρισα ποτέ.

Είδα βασιλιάδες χλωμούς σαν τον θάνατο,
πρίγκιπες και ξακουστούς πολεμιστές,
όλους τους ωχρούς,
όλους να φωνάζουν:

«Η Όμορφη Κυρία χωρίς Έλεος
σε κρατά αιχμάλωτό της!»

Με τα άσαρκα χείλη τους
ορθάνοιχτα μέσα στο σκοτάδι,
μου έστελναν τη φρικτή προειδοποίηση.

Ξύπνησα τότε,
μονάχος,
στην παγωμένη πλαγιά του λόφου.

Γι' αυτό περιπλανιέμαι ακόμη,
μόνος και χλωμός,
αν και της λίμνης ξεράθηκαν τα βρύα
κι ούτε ένα πουλί δεν κελαηδά.

Μου αρέσει το σώμα μου
όταν είναι με το δικό σου σώμα.
Είναι κάτι τόσο καινούργιο.
Οι μύες πιο δυνατοί
και τα νεύρα πιο ζωντανά.

Μου αρέσει το σώμα σου.
Μου αρέσει αυτό που κάνει,
μου αρέσει ο τρόπος που το κάνει.

Μου αρέσει να νιώθω τη σπονδυλική σου στήλη
και τα κόκαλα του σώματός σου,
και την τρεμάμενη, σφριγηλή απαλότητά του,
που ξανά και ξανά
θα φιλήσω.

Μου αρέσει να φιλώ αυτό και εκείνο από σένα·
μου αρέσει να χαϊδεύω αργά
το παράξενα ανασηκωμένο χνούδι
της ηλεκτρισμένης σου γούνας,
και εκείνο το κάτι
που γεννιέται
όταν η σάρκα ανοίγεται στη σάρκα...

Και τα μάτια,
μεγάλα ψίχουλα αγάπης.

Και ίσως μου αρέσει το ρίγος
του να βρίσκεσαι κάτω από μένα,
εσύ,
τόσο ήσυχα καινούργια.