..... Συχνά από τις Σάρδες σε µας δώ πέρα
η σκέψη της γυρίζει,
πως ζούσαµε µαζί,
τι εφάνταζες εµπρός της σα µια θεά,
κι η ποιο τρανή χαρά της
το δικό σου τραγούδι ήτανε πάντα.
Τώρα µέσα στις Λυδές γυναίκες ξεχωρίζει
καθώς σαν πέσει ο ήλιος
κι η σελήνη ροδοδάχτυλη λάµπει
τ' άστρα τ' άλλα σκοτεινιάζοντας
κι ίδια γύρω αφήνει το φώς της να απλωθεί
πα σ' αλµυρά πελάγη και σε πολύανθες χώρες.
Κι έχει πάρει γλυκιά δροσιά να χύνεται
τα ρόδα µοσχοβολούν και τ' απαλό χορτάρι
και το τριφύλλι ολούθε τ' ανθισµένο.
Κι εκείνη πέρα δώθε τριγυρίζει
την Ατθίδα θυµάµενη
η καρδιά της η τρυφερή από πόθο πληµµυρίζει
κι απ' τον καηµό βαραίνει µες τα στήθη.
Κι εµας τις δυό φωνάζει
να βρεθούµε κοντά της.

'Οµως, [...]
5. Αποχαιρετισµός στην µαθήτρια..
Να 'σαι ευτυχισµένη, πήγαινε,
άλλωστε τίποτα δε διαρκεί.
Να θυµάσαι όµως πάντα πόσο σ' αγάπησα,
κρατιόµασταν χέρι χέρι
µέσα στη νύχτα που ευωδίαζε,
πηγαίναµε στην πηγή ή τριγυρίζαµε στους λόγγους
κι έφτιαχνα για το λαιµό σου µεθυστικές γιρλάντες.
Για την Ατθίδα
«πάλι πάλι ο έρωτας` ο έρωτας µε παιδεύει
και πώς να τον παλέψω Ατθίδα µου` που
αυτός µε τα φαρµάκια και τις γλύκες του
µου κόβει τα ήπατα το τέρας!
κι εσύ πάει µε βαρέθηκες`
κάνεις φτερά το ξέρω για την Ανδροµέδα
ποια `ναι λοιπόν αυτή που σε ξετρέλανε
η χωριάτα που µήτε καν πώς να κρατήσει
το φουστάνι της Πάνω από τον αστράγαλο δεν ξέρει;»

Για την Μίκα …
µα να σ' αφήκω εγώ δε γίνεται Μίκα γλυκιά µου`
κι ας έλαχε να σ' αγαπήσουν κόρες
από το σόι των Πενθελιδών
εµάς όλο παραξενιές
κάποιο µαγευτικό τραγούδι στ' άκουσµα ψάλλει
κι αηδόνια µε κελαηδητό τρελό
δρόσο σταλάζοντας
...
Γρήγορα η ώρα πέρασε..
Γρήγορα η ώρα πέρασε, µεσάνυχτα κοντεύουν,
πάει το φεγγάρι πάει κι η Πούλια βασιλέψανε
και µόνο εγώ κείτοµαι δω µονάχη
κι έρηµη ο Έρωτας που βάσανα µοιράζει
ο Έρωτας που παραµύθια πλάθει
µου άρπαξε την ψυχή µου και την τράνταξε
ίδια καθώς αγέρας από τα βουνά χυµάει
µέσα στους δρυς φυσοµανώντας.

Αποσπάσµατα
...
µια παιδούλα τρυφερή λεπτή
που µάζευε αγκαλιές λουλούδια
που η φωνή της κι απ' της λύρας είναι ακόµη πιο γλυκιά
πιο λευκή κι απ' το γάλα
πιο γλυκόπιοτη από το νερό
πιο µελωδική απ' τη λύρα
πιο γαύρη απ' της φοράδας
πιο βελούδινη απ' το ρόδο
πιο τρυφερή απ' το ρούχο το απαλό
πιο πολύτιµη από το χρυσάφι.''
…
µαντατοφόρος άνοιξης ηδονικής φωνής αηδόνι
της Αφροδίτης η θεραπαινίδα η χρυσοφώτεινη
ανέβαινε ψηλά η πανσέληνος και στου βουνού το χώρο συναγµένες
καθώς σ' άλλους καιρούς της Κρήτης οι κοπέλες
έσερναν το χορό τριγύρω στον ωραίο βωµό
και µε ρυθµό τα λυγερά τα πόδια τους
χτυπώντας πατούσανε στα τρυφερά των χόρτων ανθουλάκια.
…
αρχινώ το τραγούδι µου µ' αιθέρια λόγια
µα γι'αυτό κι απαλά στ' άκουσµα
την Οµορφιά διακόνησα-τι ποιο µεγάλο θα µπορούσα
που µ' αξίωσαν (οι Μούσες) τη δική τους
σε µελλούµενους καιρούς κάποιος
θα βρίσκεται να µε θυµάτ' εµένα.''
…
κι ανάµεσα σε µαλακά σκεπάσµατα χνουδάτα
µε προσοχή την πλάγιασε
σα να `ταν πάντα το κεφάλι ν' ακουµπάς
σε τέτοιας φιλενάδας τρυφερής τα στήθη
να κράταγε για µένα δυο φορές η νύχτα ετούτη
να `ταν χρυσή Αφροδίτη µου
τέτοια µια µοίρα να µου λάχει εµένα!
Ένα από τα ποιήµατα της Σαπφούς που ανακαλύφτηκαν το 2014 σε έναν πάπυρο του 3ου µ.χ.
[Με βάση την αγγλική µετάφραση του Tim Whitmarsh]
…Εσύ όµως όλο φλυαρείς πως έρχεται ο Χάραξος,
Με το καράβι του φορτωµένο αγαθά.
Αυτό όµως, νοµίζω, µόνον ο ∆ίας
Το ξέρει, και όλοι οι θεοί·
αλλά εσύ καλύτερα
Να µην κάνεις τέτοιες σκέψεις,
Στείλε µε µόνο και διάταξέ µε
Να προσφέρω προσευχές πολλές στη Βασίλισσα Ήρα
Να φτάσει εδώ ο Χάραξος
µε Το καράβι του ακέραιο
Και να µας βρει ασφαλείς. Όλα τ’ άλλα,
Ας τα αφήσουµε εντελώς στα χέρια των ανώτερων δυνάµεων·
Γιατί περίοδοι γαλήνης έρχονται
αµέσως µετά Από µεγάλες θύελλες.
Εκείνοι που ο βασιλιάς του Ολύµπου επιθυµεί
Η µοίρα τους από τα βάσανα να µεταβληθεί
Σε [...] είναι ευλογηµένοι
Και ασύγκριτα τυχεροί.
Όσο για µας, εάν ο Λάριχος [...] το κεφάλι του
Και γίνει κάποτε άντρας,
Τότε από τις τόσες απελπισίες
Γρήγορα θα απαλλαγούµε.
σε απόδοση του Οδυσσέα Ελύτη