Αγάπη

Αγάπα με μα μην το λες για να τελειώνουν οι δουλειές.

Τον αγαπούσε και την αγαπούσε.
Με τα φιλιά του ρουφούσε ολόκληρο το παρελθόν
και το μέλλον της,
ή τουλάχιστον προσπαθούσε.
Τέτοιας λογής ήταν η όρεξή του.
Τον δάγκωνε, τον μασούσε, τον ρουφούσε.
Τον ήθελε ολόκληρο μέσα της,
ασφαλή και σίγουρο για πάντα.

Οι μικρές κραυγές τους φτερούγιζαν στις κουρτίνες.
Τα μάτια της δεν ήθελαν ν’ αφήσουν τίποτα να ξεφύγει.
Τα βλέμματά της κάρφωναν τα χέρια του, τους καρπούς του, τους
αγκώνες του.

Τη γράπωσε δυνατά, έτσι ώστε η ζωή
να μην μπορέσει να την αρπάξει από αυτή τη στιγμή.
Ήθελε όλο το μέλλον να πάψει.
Ήθελε να ρίξει τα μπράτσα του γύρω της
και να πετάξουν πέρα από την όχθη αυτής της στιγμής,
στο τίποτα ή στην αιωνιότητα ή σε ό,τι τελοσπάντων υπάρχει.

Το αγκάλιασμά της ήταν μια τεράστια προσπάθεια
να τον αποτυπώσει στα κόκαλά της.
Το χαμόγελό του, η σοφίτα ενός νεραϊδένιου παλατιού,
όπου ο αληθινός κόσμος δεν θα έμπαινε ποτέ.

Το χαμόγελό της, δάγκωμα αράχνης,
να τον κρατήσει ακίνητο μέχρι να νιώσει πείνα.
Τα λόγια του, στρατός κατοχής.
Το γέλιο της, δολοφονική απόπειρα.
Η μορφή του, βόλι, στιλέτο εκδίκησης.
Το βλέμμα της, φάντασμα στη γωνία με φρικτά μυστικά.
Το ψιθύρισμά του, μαστίγιο και δερμάτινη μπότα.
Τα φιλιά της, δικηγόροι που γράφουν ακατάπαυστα.
Τα χάδια του, τα τελευταία δολώματα ενός ναυαγού.
Τα χάδια της, τριγμοί από κλειδωνιές.

Και οι βαθιές κραυγές τους να έρπουν στο πάτωμα
σαν ένα ζώο που σέρνει μια μεγάλη παγίδα.

Οι υποσχέσεις του, χειρουργική μάσκα.
Οι υποσχέσεις της αφαίρεσαν την κορυφή του κρανίου του
για να φτιάξει απ’ αυτό ένα κόσμημα.

Οι όρκοι του εξόρισαν τους τένοντές της
για να της δείξει πώς φτιάχνουν έναν ερωτικό κόμπο.
Οι όρκοι της έβαλαν τα μάτια του στη φορμόλη,
στο πίσω μέρος του κρυφού της συρταριού.

Τα ουρλιαχτά τους κολλούσαν στον τοίχο.
Τα κεφάλια τους χωρίστηκαν στον ύπνο σαν τα δύο μισά
ενός πεπονιού.

Αλλά είναι δύσκολο να σταματήσει ο έρωτας.
Στον περιελισσόμενο ύπνο τους αντάλλαξαν χέρια και πόδια.
Στα όνειρά τους πήραν ο ένας τον άλλον όμηρο.
Το πρωί φορούσαν ο ένας το πρόσωπο του άλλου.

*Από τη συλλογή Crow (1970)*

### Τέλειο φως

Να ’σαι, με όλη σου την αθωότητα,
καθισμένη ανάμεσα στους ασφόδελούς σου,
σαν σε φωτογραφία στημένη με τον τίτλο «Αθωότητα».

Τέλειο φως στο πρόσωπό σου
το φωτίζει σαν ασφόδελο.
Όπως για καθέναν από κείνους τους ασφόδελους,
έμελλε να είναι ο μοναδικός σου Απρίλιος στη γη,
ανάμεσα στους ασφόδελούς σου.

Στην αγκαλιά σου, σαν αρκουδάκι, ο νέος σου γιος,
μόνο λίγες εβδομάδες μέσα στην αθωότητά του.
Η Μητέρα και το βρέφος, όπως σε μια Άγια Εικόνα.

Και δίπλα σου, χαμογελώντας σου,
η κόρη σου, ούτε δυο ετών.
Σαν ασφόδελος στρέφεις το κεφάλι σου σ’ εκείνη,
λέγοντάς της κάτι.
Τα λόγια σου χάθηκαν στη φωτογραφική μηχανή.

Και η γνώση —
στο ύψωμα που καθόσουν,
ένας οχυρωμένος λόφος,
μεγαλύτερος απ’ το σπίτι σου,
αδύνατο να χωρέσει στη φωτογραφία.

Και η επόμενη στιγμή σου σε πλησιάζει σαν πεζικάριος
που επιστρέφει αργά απ’ την ουδέτερη ζώνη,
σκυφτός κάτω από κάτι.

Ποτέ δεν σε έφτασε —
απλώς έλιωσε μέσα στο τέλειο φως.

*Από τη συλλογή Birthday Letters (1998)*

(η αρχή του μυθιστορήματος)

«Ξυπνάω… Με ξυπνάει αυτή η επαφή μ’ αυτό το κρύο πράγμα ανάμεσα στα σκέλια. Δεν το ‘ξερα πως είναι φορές που μπορείς να κατουρηθείς χωρίς να το θέλεις. Μένω με τα μάτια κλειστά. Οι κοντινές φωνές δεν ακούγονται. Αν άνοιγα τα μάτια, μήπως θα τις άκουγα;… Όμως τα βλέφαρά μου είναι βαριά: δυο μολύβια, χάλκινα νομίσματα στη γλώσσα, σφυροκοπήματα στ’ αυτιά, κάτι… κάτι… σαν οξειδωμένο ασήμι στην ανάσα. Μεταλλικά όλ’ αυτά. Μα ίσως πάλι ορυκτά. Κατουρήθηκα χωρίς να το καταλάβω. Ποιος ξέρει – ξαφνικά συνειδητοποιώ πως έμεινα αναίσθητος – στη διάρκεια αυτών των ωρών ίσως και να έφαγα χωρίς να το καταλάβω. Γιατί μόλις που χάραζε όταν άπλωσα το χέρι κι αναποδογύρισα - κι αυτό χωρίς να το θέλω – το τηλέφωνο στο πάτωμα κι έμεινα μπρούμυτα στο κρεβάτι, με τα μπράτσα μου να κρέμονται, ένα μυρμήγκιασμα στις φλέβες του καρπού[».

[…]

«Πατέρες έσπειραν παιδιά με χλωμά μάτια και σκούρο δέρμα, που αν τα είχαν αναγνωρίσει θα ονομάζονταν Ντιμπουά και Χερτσφελντ, Νόγκι και Παλεστρίνι κι όμως ονομάστηκαν απ’ τις μανάδες τους Πέρεζ και Λέον και Γκόμεζ κι έγιναν οι είλωτες και οι συνταγματάρχες , οι πληρωμένοι εγκάθετοι της Ισπανίας και της Αμερικής οι προορισμένοι να επανδρώσουν τις χούντες και να κυβερνήσουν σκληρά όσο κανείς

[…]

«Πότε είναι μεγαλύτερη η ευτυχία του έρωτα; Στην ερωτική πράξη ή στο άλμα μπροστά, στη φαντασίωση του πώς θα είναι η επόμενη ερωτική σκηνή; Η καταπονημένη χαρά της ανάμνησης και ξανά η πλήρης επιθυμία, μεγεθυμένη από τον έρωτα μιας καινούργιας ερωτικής πράξης είναι ευτυχία; Αυτή η απόλαυση του έρωτα μας αφήνει έκπληκτους. Πώς είναι δυνατόν ολόκληρο το είναι ενός ανθρώπου να χάνεται στη σάρκα και στο βλέμμα της αγαπημένης του ύπαρξης, και συγχρόνως να χάνει κάθε έννοια και κάθε αίσθηση του έξω κόσμου; Πώς είναι δυνατόν; Πώς πληρώνεται αυτός ο έρωτας, αυτή η απόλαυση, αυτή η ψευδαίσθηση; Τα αντίτιμα που ο κόσμος εξαγοράζει τον έρωτα είναι πολλαπλά. Όπως στα θέατρα και στα στάδια, υπάρχουν διαφορετικές τιμές εισόδου και προτιμώμενες θέσεις. Το βλέμμα είναι το απαραίτητο εισιτήριο του έρωτα. Από τα μάτια πιάνεται ο έρωτας, λέει η παροιμία. Και είναι αλήθεια, όταν αγαπάμε όλος ο κόσμος χάνεται από τα μάτια μας. Έχουμε μάτια μόνο για το αγαπημένο πρόσωπο»

«Τελικά, ποια ηλικία μας ανήκει περισσότερο από την παιδική, στην οποία, πραγματικά, εξαρτιόμαστε από άλλους; Τα πάντα είναι πιο αργά στην παιδική ηλικία. Οι διακοπές μας φαίνονται απολαυστικά αιώνιες. Το ίδιο και τα ωράρια του σχολείου. Παρόλο που είμαστε προσκολλημένοι στο σχολείο και ιδιαίτερα στην οικογένεια, έχουμε σε αυτή την περίοδο της ζωής μας περισσότερη ελευθερία από οποιαδήποτε άλλη απέναντι σε αυτά που μας δένουν. Αυτό οφείλεται, πιστεύω, στο ότι η ελευθερία στην παιδική ηλικία ταυτίζεται με τη φαντασία, κι αφού στην τελευταία όλα είναι δυνατά, η ελευθερία να είμαστε πάνω από την οικογένεια και το σχολείο πετάει ψηλότερα και μας επιτρέπει να ζούμε σε μεγαλύτερη απόσταση, παρά στις ηλικίες στις οποίες πρέπει να συμμορφωθούμε για να επιβιώσουμε, να προσαρμοστούμε στους ρυθμούς της επαγγελματικής ζωής και να υποστούμε κανόνες κληρονομημένους και αποδεκτούς από ένα είδος γενικού κομφορμισμού. Ήμασταν, όταν ήμασταν παιδιά, μοναδικοί μάγοι. Θα γίνουμε, ως ενήλικοι, αγέλη.»

Ένας άνδρας θέλει να είναι πάντα η πρώτη αγάπη μιας γυναίκας. Μια γυναίκα θέλει να είναι πάντα το τελευταίο ειδύλλιο ενός άνδρα.