Βιογραφία
Ο Περικλής Κοροβέσης (1941-2020) ήταν Έλληνας συγγραφέας, ακτιβιστής και πολιτικός της αριστεράς. Γεννήθηκε στο Αργοστόλι στις 20 Ιουλίου 1941, στα 16 του μετακόμισαν οικογενειακώς στην Αθήνα και εγκαταστάθηκαν στα Πατήσια όπου ο Κοροβέσης έζησε σε όλη του την ζωή. Ξεκίνησε να εργάζεται σε μια ασφαλιστική εταιρεία και συγχρόνως να πηγαίνει σε νυχτερινό σχολείο, κατόπιν φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Ροντήρη και στο Ωδείο Αθηνών. Ξεκίνησε να εργάζεται ως ηθοποιός σε θεατρικές παραστάσεις θέλοντας ωστόσο συλλαμβάνεται από την χούντα για αντιστασιακή δράση, βασανίζεται και φυλακίζεται.Αποφυλακίστηκε αλλά βρισκόταν στο στόχαστρο των αρχών και με την βοήθεια της Αμαλίας Φλέμινγκ εγκαταλείπει την Ελλάδα και μέσω Τουρκίας πηγαίνει σε Αγγλία, Γερμανία, Ελβετία, Σουηδία, Γαλλία. Καταθέτει στο Συμβούλιο της Ευρώπης κατά της Χούντας και εκδίδει τους Ανθρωποφύλακες (1969) που περιγράφει τις προσωπική του εμπειρία στα κρατητήρια και τις φυλακές, δημοσιοποιώντας σε όλο τον κόσμο την κατάσταση στην χουντική Ελλάδα. Μετά την μεταπολίτευση επέστρεψε στην Αθήνα, έχοντας εντωμεταξύ παρακολουθήσει μαθήματα σημειολογίας με τον Ρολάν Μπαρτ και μαθήματα ιστορίας και φιλοσοφίας των Πιερ Βιντάλ-Νακέ, Μαρσέλ Ντετιέν, Κορνήλιου Καστοριάδη όσο βρισκόταν στο Παρίσι.
Ξεκίνησε να γράφει βιβλία (Αριστερή Ανακύκλωση, Παράπλευρες καθημερινές απώλειες, Γυναίκες ευσεβείς του πάθους, Η πολιτική βία είναι πάντοτε φασιστική, Στο κέντρο του περιθωρίου κλπ) και να αρθρογραφεί για εφημερίδες και περιοδικά (Ελευθεροτυπία, Εφημερίδα των συντακτών, Γαλέρα κ.α). Συγχρόνως υπήρξε ακτιβιστής της αριστεράς και το 1998 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος στο Δήμο Αθηναίων με το συνδυασμό του ΚΚΕ. Το 2007 εκλέχθηκε βουλευτής στην Α΄περιφέρεια Αθηνών με τον Σύριζα. Το 2009 αποχώρησε από το κόμμα. Πέθανε στις 11 Απριλίου 2020, στην Αθήνα, μετά από σύντομη νοσηλεία σε νοσοκομείο.
Σε μια από τις τελευταίες του συνεντεύξεις είχε πει:
«Είμαι φτωχός σε υλικά αγαθά, πλούσιος όμως πολύ σε εμπειρίες. Έζησα ανοιχτά, ελεύθερα, σύμφωνα με τις επιθυμίες μου, δίχως εξαναγκασμούς και συμβιβασμούς. Ήμουν πάντα με την Εύα, που δεν δέχτηκε τον μισό Παράδεισο που της δόθηκε αλλά τον διεκδίκησε ολόκληρο, γι’ αυτό και δάγκωσε το Απαγορευμένο Μήλο – το θέμα του επόμενου βιβλίου μου. Χάρηκα το διάβασμα, τη γραφή, τον έρωτα, τη δράση, τη δημιουργία. Ταξίδεψα, ξενιτεύτηκα, έκανα δύο γάμους κι έναν γιο, ζω είκοσι χρόνια τώρα αγαπημένα με την τελευταία σύντροφό μου, τη Μαρία, με την οποία δεν παντρευτήκαμε για να μη χρειαστεί να χωρίσουμε! Τελώ σε έναν διαρκή ενθουσιασμό. Μπορώ να πω, λοιπόν, ότι ναι, την ευχαριστήθηκα τη ζωή μου. Και ότι, τουλάχιστον, δεν θα πεθάνω ηλίθιος».