(Για τη Rossana Sironi)

Αγαπημένη μου, δεν έπρεπε να
ξεριζώσεις την εικόνα σου,
να πάρεις από εμάς, από τον κόσμο,
ένα κομμάτι ομορφιάς.
Τι μπορούμε να κάνουμε,
εμείς, οι εχθροί του θανάτου,
σκυμμένοι στα ρόδινα πόδια σου,
στο μενεξεδί στήθος σου;
Ούτε μια λέξη, ούτε ένα ίχνος
από την τελευταία σου μέρα, ένα Όχι
στα πράγματα της γης, ένα Όχι
στην άτονη ανθρώπινη ιστορία μας.
Το θλιμμένο φεγγάρι του καλοκαιριού,
η άγκυρα που σέρνεται, πήραν
τα όνειρά σου, τους λόφους, τα δέντρα,
το φως, τα νερά, το σκοτάδι,
όχι θολές σκέψεις, μα αλήθειες,
αποκομμένες από τον νου
που ξαφνικά αποφάσισε,
τον χρόνο και όλο το μελλοντικό κακό.
Τώρα είσαι κλεισμένη
πίσω από βαριές πόρτες,
εχθρός του θανάτου.

Ποιος κλαίει;

Έσβησες την ομορφιά
με μια ανάσα, την έσκισες,
της κατάφερες το θανατηφόρο χτύπημα,
χωρίς ούτε ένα δάκρυ
για την αναίσθητη σκιά της
που απλώνεται πάνω μας.
Καταστράφηκε η μοναξιά,
και η ομορφιά, ανεκπλήρωτη.
Έδωσες το σημάδι σου
μέσα στο σκοτάδι,
χάραξες το όνομά σου στον αέρα,
το Όχι σου
σε όλα όσα συνωστίζονται εδώ
και πέρα από τον άνεμο.
Ξέρω τι αναζητούσες
με το καινούργιο σου φόρεμα.
Καταλαβαίνω το αναπάντητο ερώτημα.
Ούτε για σένα ούτε για εμάς υπάρχει απάντηση.
Ω, λουλούδια και βρύα,
ω, εχθρέ του θανάτου.