Τέλειωσε η νύχτα κι η σελήνη
λιώνει αργά στον ουρανό
και βασιλεύει μέσα στα κανάλια.
Είναι τόσο θαλερός ο Σεπτέμβρης σ’ αυτούς
τους κάμπους, πράσινα είναι τα λιβάδια
σαν τις κοιλάδες, την άνοιξη, στο νότο.
Άφησα τους συντρόφους,
έκρυψα την καρδιά μέσα στ’ αρχαία τείχη
να μείνω μόνος, να σε θυμηθώ.
Είσαι πιο μακρινή κι απ’ τη σελήνη,
τώρα που η μέρα ανατέλλει
και αντηχούν στις πέτρες των αλόγων οι οπλές.