Φοράμε τη μάσκα που γελά και ψεύδεται,
κρύβει τα μάγουλά μας, σκιάζει τα μάτια·
αυτό το χρέος πληρώνουμε στην ανθρώπινη πανουργία·
με την καρδιά σκισμένη και ματωμένη, χαμογελάμε,
και μιλούμε με μύριες λεπτές αποχρώσεις.

Γιατί ο κόσμος να γνωρίζει τόσο πολλά,
μετρώντας όλα τα δάκρυα και τους αναστεναγμούς μας;
Όχι· ας βλέπει μόνο ό,τι του δείχνουμε,
ενώ φοράμε τη μάσκα.

Χαμογελάμε — μα, ω, μεγάλε Χριστέ, οι κραυγές μας
ανεβαίνουν σε Σένα από τις βασανισμένες ψυχές μας.
Τραγουδάμε — μα, αλίμονο, ο πηλός είναι βαρύς
κάτω απ’ τα πόδια μας, και μακρύς ο δρόμος·
μα ας ονειρεύεται ο κόσμος κάτι άλλο:
φοράμε τη μάσκα.