Μια νύχτα ένας άνθρωπος φώναζε αδιάκοπα:

«Αλλάχ! Αλλάχ!»

Τα χείλη του γλύκαναν από την προσευχή και τη δοξολογία,

ώσπου ένας δύσπιστος του είπε:

«Λοιπόν,
σε άκουσα να επικαλείσαι τον Θεό ξανά και ξανά.
Μα πήρες ποτέ κάποια απάντηση;»

Ο άνθρωπος δεν βρήκε τι να απαντήσει.

Παράτησε την προσευχή του
και αποκοιμήθηκε ταραγμένος.

Στο όνειρό του είδε τον Χιντρ,
τον οδηγό των ψυχών,
να στέκεται μέσα σε πυκνό, καταπράσινο φύλλωμα.

«Γιατί σταμάτησες να προσεύχεσαι;»

Εκείνος αποκρίθηκε:

«Γιατί δεν άκουσα ποτέ καμιά απάντηση.»

Ο Χιντρ είπε:

«Η ίδια η λαχτάρα που εκφράζεις
είναι ήδη η απάντηση.

Η κραυγή που υψώνεις
σε οδηγεί προς την ένωση.

Η αγνή σου θλίψη,
που ζητά βοήθεια,
είναι το κρυφό δισκοπότηρο.

Άκου το σκυλί
που κλαίει για τον αφέντη του.
Το κλάμα του
είναι ήδη επικοινωνία.

Υπάρχουν τα Σκυλιά της Αγάπης,
που κανείς δεν γνωρίζει το όνομά τους.

Δώσε την ψυχή σου,
για να γίνεις ένα από αυτά.»