Καπετάνιε! Ω Καπετάνιε μου!
Το φοβερό μας ταξίδι έχει τελειώσει.
Το καράβι μας αρμένισε σε όλους τους καιρούς
Και φτάνει στης νίκης το λιμάνι.
Να το λιμάνι, φάνηκε.
Ακούω τις καμπάνες και του λαού το βουητό,
Κι όλων τα μάτια στράφηκαν στ' ακλόνητο σκαρί,
στ' ατρόμητο και βλοσυρό καράβι.
Μα, συ καρδιά! Ω καρδιά! καρδιά!
Τις κόκκινες κοιτάζεις στάλες αίματος
Πάνω στο κατάστρωμα όπου ο καπετάνιος κείτεται
Στον τόπο που σωριάστηκε, ψυχρός και πεθαμένος.
Καπετάνιε! Ω Καπετάνιε μου! Σήκω
Και άκου τις καμπάνες που χτυπάνε.
Σήκω! για σένα σηκώθηκε η σημαία,
για σένα οι σάλπιγγες ηχούν,
Για σένα η οχλοβοή.
Εσένα καλούν, προσεύχονται και κλαίνε.
Για σένα καπετάνιε μας, πατέρα αγαπημένε
Άσε να βάλω κάτω από το κεφάλι σου το μπράτσο μου
Να σ’ ανασηκώσω να σε δω
Σαν όνειρο μου φαίνεται, που πάνω στην κουβέρτα
Του καραβιού μας κείτεσαι Ψυχρός και πεθαμένος.
Μα ο καπετάνιος δεν ακούει.
Το χείλι του χλωμό και σφραγισμένο,
Δεν νιώθει το μπράτσο μου
Ούτε σφυγμό ούτε θέληση δεν έχει
Όμως το πλοίο άραξε, γερό κι ασφαλισμένο
Και το ταξίδι τέλειωσε, το φοβερό με νίκη.
Ηχείτε ακρογιάλια, χτύπα καμπάνα!
Μα εγώ με πένθιμο βήμα θλιμμένος,
Κοιτώ την γέφυρα που κείτεται ο καπετάνιος
Ψυχρός.. πεθαμένος..