Βιογραφία
Ο Τζαμίλ Σιντκί αλ-Ζαχάουι (Jamil Sidqi al-Zahawi, αραβικά: جميل صدقي الزهاوي, 1863- 1936) ήταν Ιρακινός ποιητής και φιλόσοφος, από τους σημαντικότερους σύγχρονους συγγραφείς του αραβικού κόσμου. Καταγόταν από επιφανή οικογένεια κουρδικής καταγωγής, ο πατέρας του ήταν Μουφτής του Ιράκ και μέλος της λόγιας φυλής Μπαμπάν. Οι γονείς του χώρισαν αμέσως μετά τη γέννηση των παιδιών και η μητέρα επέστρεψε στην οικογένειά της. Τον Τζαμίλ τον μεγάλωσε ο πατέρας του προσλαμβάνοντας δασκάλους στο σπίτι οι οποίοι τον δίδαξαν ποίηση, επιστήμες, ρητορική και γραμματική. Μέσω του πατέρα του, συμμετείχε στη λογοτεχνική εταιρεία της Βαγδάτης και παρακολουθούσε κοινωνικές συγκεντρώσεις της λογοτεχνικής ελίτ από μικρή ηλικία.Το 1896 προσκλήθηκε στην Κωνσταντινούπολη ως μέλος μιας αντιπροσωπείας για την πραγματοποίηση μεταρρυθμίσεων γεγονός που σημαίνει πως είχε αποκτήσει και επίσημη εκπαίδευση. Κατόπιν διορίστηκε Καθηγητής Ισλαμικών Σπουδών και Καθηγητής Αραβικής Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης. Την περίοδο αυτή ήρθε σε επαφή με την τουρκική λογοτεχνική κοινωνία και επηρεάστηκε από τους Τούρκους ποιητές που πειραματίζονταν με τη σύγχρονη ποίηση και προσπαθούσαν να απελευθερώσουν το έργο τους από τους περιορισμούς του μέτρου και της ομοιοκαταληξίας. Είχε επίσης την ευκαιρία να διαβάσει αραβικές μεταφράσεις έργων του Σαίξπηρ και δυτική ποίηση ενώ συγχρόνως δημοσίευε σε εφημερίδες ποιήματα αλλά και άρθρα πάνω σε κοινωνικά θέματα.
Επέστρεψε στην Βαγδάτη όπου ως μέλος του Εκπαιδευτικού Συμβουλίου της πόλης υπερασπίστηκε την εκπαίδευση για τις γυναίκες και έγινε ο εκδότης της εφημερίδας al-Zawra. Το 1910 διορίστηκε καθηγητής νομικής στο εκεί πανεπιστήμιο της Βαγδάτης ωστόσο σύντομα αναγκάστηκε να παραιτηθεί επειδή έγραψε ένα άρθρο υπέρ της γυναικείας χειραφέτησης, στο οποίο παρότρυνε τις γυναίκες να εγκαταλείψουν το πέπλο και ζητούσε μεταρρυθμίσεις στους υφιστάμενους νόμους για το διαζύγιο. Μετά από αυτό το περιστατικό που προκάλεσε δημόσια κατακραυγή, έφυγε από το Ιράκ και έζησε πρώτα στην Αίγυπτο και αργότερα στην Τουρκία όπου συνέχισε να αρθρογραφεί υπέρ των κοινωνικών μεταρρυθμίσεων.
Η τελική του επιστροφή στη Βαγδάτη έγινε το 1920 και μετά την ανεξαρτησία του Ιράκ το 1921, εξελέγη δύο φορές στο κοινοβούλιο και διορίστηκε στην άνω βουλή (1925–29).
Πέθανε στη Βαγδάτη τον Ιανουάριου του 1936.