Κάθε ποίημα ένα πουλί που φεύγει
απ’ τον τόπο που σημάδεψε η συμφορά.
Κάθε ποίημα ένα ένδυμα του θανάτου
στους πλημμυρισμένους δρόμους και τις πλατείες,
σκεπασμένες με το θανατηφόρο κερί των ηττημένων.
Κάθε ποίημα ένα βήμα προς τον θάνατο,
ένα κάλπικο νόμισμα λύτρωσης,
μια βολή στον στόχο μέσα στη νύχτα,
που τρυπά τις γέφυρες πάνω απ’ το ποτάμι,
του οποίου τα κοιμισμένα νερά ταξιδεύουν
από την παλιά πόλη προς τους αγρούς,
όπου η μέρα ετοιμάζει τις πυρές της.
Κάθε ποίημα ένα παγωμένο άγγιγμα
εκείνου που κείτεται πάνω στην πλάκα των κλινικών,
ένα αδηφάγο αγκίστρι που διασχίζει
την απαλή λάσπη των τάφων.
Κάθε ποίημα ένα αργό ναυάγιο της επιθυμίας,
ένα τρίξιμο των ιστών και των ξαρτιών
που συγκρατούν το βάρος της ζωής.
Κάθε ποίημα ένας κρότος από πανιά που γκρεμίζονται
πάνω στο παγωμένο βουητό των νερών,
το λευκό ξάρτισμα των ιστίων.
Κάθε ποίημα εισβάλλοντας και ξεσκίζοντας
τον πικρό ιστό της ανίας.
Κάθε ποίημα γεννιέται από έναν τυφλό φρουρό
που κραυγάζει στο βαθύ χάσμα της νύχτας
το σύνθημα της συμφοράς του.
Νερό ονείρου, πηγή στάχτης,
πορώδης πέτρα των σφαγείων,
ξύλο στη σκιά των αμάραντων,
μέταλλο που πενθεί για τους καταδικασμένους,
νεκρικό λάδι δίκοπο,
καθημερινό σάβανο του ποιητή,
κάθε ποίημα σκορπίζει πάνω στον κόσμο
τον πικρό σπόρο της αγωνίας.