(απόσπασμα)

Στα όνειρα
το ίδιο κακό όνειρο συνεχίζεται.

Σαν κάποιο γιγάντιο γερμανικό παιχνίδι,
το σπίτι έχει ξαναχτιστεί
πάνω στο πράσινο γρασίδι του.

Το ίδιο τρομερό σύνολο,
η ίδια οικογένεια με τα πορτοκαλί και ροζ πρόσωπα,
σκαλισμένα και ντυμένα σαν μαριονέτες,
που περιμένουν να ανοίξουν
και να κλείσουν τα σαγόνια τους.

Χίλια εννιακόσια σαράντα δύο,
χίλια εννιακόσια σαράντα τρία,
χίλια εννιακόσια σαράντα τέσσερα.
Όλα είναι ίδια. Είμαστε σε πόλεμο.

Παίρνουμε τη βενζίνη με δελτίο
και για τα τρία αυτοκίνητα.

Το Lincoln Continental αναπνέει στον στάβλο του,
ένα λαγωνικό που περιμένει να ξεχυθεί.

Το αγόρι από την Ιρλανδία
που βγήκε μαζί της ραντεβού
(«Ιρλανδική δαντελένια κουρτίνα», είπε η μητέρα της)
την προτρέπει, μέσα στο μολυβένιο γκαράζ,
να αγγίξει τον λουστραρισμένο προφυλακτήρα
και να κοιτάξει τα χιλιόμετρα.

Όλα αυτά τα λεφτά!
Και τα φιλιά επίσης.

Φιλιά που κολλούν στο στόμα
σαν την καραμέλα ξυδιού
που τραβούσε με τα βουτυρωμένα δάχτυλά της,
τραβούσε μέχρι που γινόταν λευκή
σαν κόκαλο σκύλου,
λευκή και χοντρή, αδύνατο να μασηθεί.

**Πατέρας,**

μια ακριβή ομοιότητα,
το πρόσωπό του φουσκωμένο και ροζ
από τη σκωτσέζικη μαύρη αγορά,
κάθεται έξω για τη μηνιαία κραιπάλη του
με τις κατά παραγγελία πιτζάμες του
και φωνάζει, με τη γλώσσα του γρήγορη
σαν άλογα που καλπάζουν,
φωνάζει στο υπεραστικό τηλεφώνημα.

Το στόμα του είναι τόσο πλατύ όσο το φιλί του.

**Μητέρα,**

πάντα με τη σωστή χειρονομία,
βγάζει τα παπούτσια της.
Όλα γίνονται λάθος,
καθώς κάθεται εκεί, απίστευτα στριμωγμένη,
στο αλαβάστρινο καμαρίνι της,
διαλέγοντας τα διαμάντια της
σαν ταμίας τράπεζας
που ελέγχει το αποτέλεσμα.

**Η καμαριέρα**

λεπτή σαν μολύβι,
σερβίρει το δείπνο όπως πάντα,
τρίβει τις θυμωμένες αρθρώσεις της
πάνω από τον πορσελάνινο νεροχύτη
και γκρινιάζει στο σκυλί που φοβάται τα όπλα.

Ξέρει πως κάτι συμβαίνει.
Τρυπάει μια ψητή πατάτα.

**Η θεία,**

μεγαλύτερη από όλες τις στραβές γυναίκες
των αδελφών Γκριμ,

[…]

Πατέρα, πατέρα, μακάρι να ήμουν νεκρή.

Στα τριάντα πέντε της
θα ονειρευτεί πως είναι νεκρή
ή πως έχει επιστρέψει.

Όλη τη μέρα το σπίτι στέκει,
μεγαλύτερο από τη Ρωσία,
και λάμπει σαν γιατρεμένο δέρμα στον ήλιο.

Όλη μέρα το μηχάνημα περιποιείται
δωμάτια, σκάλες, χαλιά, έπιπλα, ανθρώπους —
εκείνους τους ανθρώπους που στέκονται
στα ανοιχτά παράθυρα σαν αντικείμενα,
περιμένοντας να πέσουν.