Οι ανόητοι ας μαραζώνουν, οι μέθυσοι ας πίνουν,
οι κυνικοί ας χλευάζουν και οι προφήτες ας οργίζονται,
οι ηθικολόγοι ας μαστιγώνουν και ας διδάσκουν,
οι κήρυκες ας φλυαρούν και οι λιγόψυχοι ας τρέμουν.

Ας κλαίνε, ας απειλούν, ας θρηνούν!
Ώσπου το άγγιγμα της Περίστασης
να γείρει τη ζυγαριά
και να βυθίσει τα πάντα στο σκοτάδι:
Η Μοίρα είναι βιολιστής, η Ζωή είναι χορός.

Κι αν οι ουρανοί είναι μουντοί και παγεροί;
Κι αν οι άνεμοι είναι σκληροί και νεκροί;
Σε λίγο η ανατολή θα λάμψει
και το θλιμμένο, μαζεμένο πανί,
φουσκωμένο από έναν ευνοϊκό άνεμο,
θα σε μεταφέρει προς τον ήλιο,
ενώ η τύχη σου
θα σου ξαναστείλει τον αισιόδοξο χαιρετισμό:

«Η Μοίρα είναι βιολιστής, η Ζωή είναι χορός.»

Αν η αγάπη αποτύχει ή τα πράγματα πάνε στραβά,
αν η τύχη σε χτυπήσει ή η ζωή σε δοκιμάσει,
δέξου το — ποτέ μη μασάς το χάπι σου!
Κι αν το καλό κρασί τελειώσει,
δοκίμασε το πιο ταπεινό ποτό.
Πάνω απ’ όλα απλώνεται ο ουρανός.
Χρυσάφι μπορεί να βρεθεί ακόμη και μέσα στην πέτρα:

«Η Μοίρα είναι βιολιστής, η Ζωή είναι χορός.»