Θα υπάρχουν τριαντάφυλλα και ροδόδεντρα
όταν θα είσαι νεκρός και κάτω απ’ τη γη·
κι ακόμη θα ακούγεται από τις λευκές πασχαλιές,
βαριές απ’ τις μέλισσες, ένας ήχος ηλιόλουστος·

ακόμη οι λάρικες θα στάζουν
όταν η βροχή θα έχει πια σταματήσει,
κι ακόμη θα υπάρχουν κοκκινολαίμηδες στα θερισμένα χωράφια,
καφέ πρόβατα πάνω στον ζεστό, πράσινο λόφο.

Η άνοιξη δεν θα αρρωστήσει
ούτε το φθινόπωρο θα λυγίσει·
τίποτε δεν θα γνωρίζει πως έφυγες,
εκτός μονάχα από κάποιο σκυθρωπό χωράφι
που κανείς, εκτός από σένα,
δεν πατάει πια·

εκτός από τα αγριόχορτα και τις παπαρούνες
τίποτε δεν θα γνωρίζει πως πέθανες —
αυτά, κι ίσως ένα άχρηστο κάρο
που στέκει πλάι σε κάποιο γκρεμισμένο υπόστεγο.

Ω, με το μεγάλο σου πέρασμα
λίγη θα είναι η ομορφιά που δεν ήταν δική σου —
μόνο το φως πάνω στο κοινό νερό,
μόνο η χάρη της απλής πέτρας!