Όταν σαράντα χειμωνιές δείρουν το μέτωπο σου,
Κι αυλάκια σκάψουν στον αγρό,βαθιά, της ομορφιά σου,
Αυτή της νιότης σου η λαμπρή στολή, που βλέπω τώρα,
Τριμμένο ρούχο θα γενεί με λίγη αξία, στοχάσου.
Και τότε, αν σε ρωτήσουν πού πήγε η ομορφιά σου,
Των ανθισμένων σου ημερών όλος ο θησαυρός
Θα δουν μέσα στα μάτια σου,που θα ‘ναι βουλιαγμένα
Του μαρασμού σου τη ντροπή για έπαινό σου.
Μα πόσους επαίνους θα άξιζε της ομορφιάς σου η χρήση,
Αν θα μπορούσες να έλεγες: Το όμορφο αυτό είναι παιδί μου
Την ηλικία μου συγχωρεί, το χρέος μου ξεπληρώνει,
Τα νιάτα κληρονόμησε και την ωραία μορφή μου.
Το νέο πλάσμα αυτό, όταν εσύ παλιώσεις,
Το κρύο αίμα σου, θερμό με αυτό θα νιώσεις.
(από περιοδικό ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ 15 Ιουνιου 1964
Μτφ ΒΑΣΟΣ ΧΑΝΙΩΤΗΣ)