Κι ο θάνατος δεν θα ’χει πια εξουσία.

Οι γυμνοί νεκροί θα γίνουν ένα
με τον άνθρωπο του ανέμου και του δυτικού φεγγαριού·
Όταν τα κόκαλά τους καθαριστούν
κι όταν χαθούν και τα καθαρισμένα κόκαλα,
Θα έχουν αστέρια στους αγκώνες και στα πόδια.

Κι αν τρελαθούν, θα είναι σοφοί·
Κι αν βυθιστούν στο πέλαγος, θ’ αναδυθούν ξανά·
Κι αν χαθούν οι εραστές, η αγάπη δεν θα χαθεί·
Κι ο θάνατος δεν θα ’χει πια εξουσία.

Κάτω από τις δίνες της θάλασσας,
Ακόμη κι αν βασανιστούν για χρόνια, δεν θα λυγίσουν·
Στριμωγμένοι στους τροχούς των βασανιστηρίων,
Όταν οι τένοντές τους θα σπάζουν,
Δεμένοι στον τροχό, δεν θα συντριβούν.
Η πίστη στα χέρια τους μπορεί να κοπεί στα δύο,
Κι οι δαίμονες με τα κέρατα να τους διαπερνούν,
Μα, κομματιασμένοι, δεν θα ραγίσουν·
Κι ο θάνατος δεν θα ’χει πια εξουσία.

Κι ο θάνατος δεν θα ’χει πια εξουσία.

Δεν θα φωνάζουν πια στ’ αυτιά τους οι γλάροι,
Ούτε τα κύματα θα σπάνε ορμητικά στις ακτές·
Εκεί που άνθιζε ένα λουλούδι,
Κανένα λουλούδι δεν θα σηκώνει πια
Το κεφάλι του στο χτύπημα της βροχής.
Κι όμως, όσο τρελοί κι αν είναι,
Όσο νεκροί κι αν είναι σαν καρφιά,
Θα σπάζουν τις μαργαρίτες μες στο φως του ήλιου.
Θα αντιστέκονται ώσπου ο ήλιος να σβήσει.
Κι ο θάνατος δεν θα ’χει πια εξουσία.