απόσπασμα
ΧΧΧ
Αν είμαι μυστικιστής είπατε;
Ναι Είμαι!
Είμαι αλλά μόνο με το σώμα,
Η ψυχή μου είναι απλή, δεν σκέφτεται
Ο μυστικισμός μου έγκειται
στην άρνηση της γνώσης
Σε μια ζωή χωρίς σκέψεις
Δεν με νοιάζει τι είναι η φύση, την τραγουδώ
Ζω στην κορυφή ενός λόφου,
σ’ ένα μοναχικό ασβεστωμένο σπίτι..
Να ποιος είμαι!

ΧΧΧVΙΙΙ
Ευλογημένος να είναι ο ήλιος
Που με όλους τους ανθρώπους μ’ αδερφώνει
Γιατί όλοι οι άνθρωπο ι κάποια στιγμή της ημέρας
Τον κοιτάζουν όπως εγώ
Και σε αυτή την αγνή στιγμή,
τη γεμάτη γαλήνη και τρυφεράδα
Μ’ έναν ανεπαίσθητο αναστεναγμό
Μετουσιώνονται στον αληθι νό Άνθρωπο
Τον αρχέγονο,
Που έβλεπε τον Ήλιο να γεννιέται
Μ’ ακόμα δεν τον λάτρευε
Γιατί αυτό είναι το φυσικό,
Πιο φυσικό κι από την λατρεία και του χρυσού
Και του Θεού και της τέχνης και της ηθικής

Ζητώ συγγνώμη που δεν απαντώ
Αλλά δεν είναι δικό μου λάθος,
Αν δεν αντιστοιχώ
Σ’ εκείνον που σε μένα αγαπάτε.
Ο καθένας μας είναι πολλοί
Εγώ είμαι αυτός που νομίζω,
Άλλοι με βλέπουν διαφορετικό
Και πάλι λάθος κάνουν.
Μη με παίρνετε γι’ άλλον
Κι αφήστε με ήσυχο.
Αν εγώ δεν θέλω
Να βρω τον εαυτό μου
Γιατί οι άλλοι να τον ψάχνουνε;
Ίσως αυτή να είναι
Η τελευταία μέρα της ζωής μου.
Το χέρι το δεξί μου σήκωσα τον ήλιο χαιρετώντας.
Μα δεν τον χαιρετούσα για αντίο.
Ήμουν χαρούμενος
Που να τον δω ακόμα μια φορά μπορούσα.
–Αυτό ήταν όλο.

Ποιήματα
ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ
ΟΔΟΣ ΠΑΝΟΣ
τεύχος 126, 2004
μτφ Μέμη Σπυράτου