ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ Η ΙΣΤΟΡΙΑ 1772 Βασίλειο της Πολωνίας
Οι πρώτες οργανωμένες κοινωνίες στα εδάφη της σημερινής Πολωνίας δημιουργήθηκαν από σλαβικά φύλα κατά τον 6ο αιώνα. Μετά από 3 αιώνες σχηματίστηκε μια πρώτη μορφή κράτους και κατά τα χρόνια της βασιλείας του Μιέσκο (960-992) το πολωνικό κράτος επεκτάθηκε στη Σιλεσία και στην Πομερανία με τους κατοίκους να εκχριστιανίζονται. Ο γιος του Μιέσκο, Βολέσλαος ο Ανδρείος (992-1025) αναγνωρίστηκε ως βασιλιάς από τον αυτοκράτορα της Γερμανικής Αυτοκρατορίας και επέκτεινε την κυριαρχία του κράτους του. Ωστόσο μετά από συνεχείς πολέμους και επιδρομές των Τευτόνων Ιπποτών, το κράτος εξασθένησε και βαθμιαία χωρίστηκε σε μικρά δουκάτα. Το 1333 ενώθηκε και πάλι με τους κατοίκους να αποκτούν το αίσθημα της εθνικής συνείδησης. Το 1410 νικήθηκαν οι Τεύτονες Ιππότες και το κράτος επεκτάθηκε σημαντικά προς τα ανατολικά. Στους επόμενους 2 αιώνες οι Πολωνοί θα αντιμετωπίσουν συνεχείς πιέσεις από Οθωμανούς, Πρώσους και Ρώσους και το κράτος τους θα συρρικνωθεί. Το 1596 μεταφέρθηκε η πρωτεύουσα από την Κρακοβία στην Βαρσοβία και την ίδια εποχή ξεκίνησε το χτίσιμο του περίφημου βασιλικού ανάκτορου (κάστρου) της Βαρσοβίας, με την πόλη να γνωρίζει μεγάλη οικονομική ανάπτυξη. ΒΑΡΣΟΒΙΑ Το 1683 ο πολωνός πρίγκιπας Σομπιέσκι νίκησε τους Οθωμανούς κατά την 2η πολιορκία της Βιέννης σώζοντας την Ευρώπη και γράφοντας μια λαμπρή σελίδα της πολωνικής ιστορίας. Όμως, ενώ τα άλλα κράτη της Ευρώπης είχαν δημιουργήσει ισχυρές κεντρικές εξουσίες και είχαν προχωρήσει σε νέες μορφές κοινωνικής οργάνωσης και τεχνολογίας, η Πολωνία είχε παραμείνει ένα μεσαιωνικό κράτος με φεουδαρχική κοινωνική δομή και χωρίς δημιουργική αστική τάξη. Μετά το θάνατο του Σομπιέσκι το 1696, η χώρα οδηγήθηκε στο χάος λόγω της αυθαιρεσίας των ευγενών που οδηγούσε τον λαό σε διαρκείς εξεγέρσεις. Οι μεγάλες δυνάμεις της εποχής βρήκαν την ευκαιρία να επέμβουν στα εσωτερικά της χώρας διεκδικώντας εδάφη. Η ΠΟΛΩΝΙΑ ΤΟ 1700 Το 1655 οι Σουηδοί κατέλαβαν την πρωτεύουσα Βαρσοβία αλλά οι Πολωνοί τν ανακατέλαβαν ενώ το 1772, με τη συνθήκη της Πετρούπολης, μεγάλα τμήματα της Πολωνίας διαμοιράστηκαν μεταξύ της Αυστρίας, της Πρωσίας και της Ρωσίας. Η ρωσική επέμβαση το 1793 οδήγησε σε ένα δεύτερο διαμελισμό ενώ το 1795 η Πολωνία διαμελίστηκε για τρίτη φορά και έπαψε να υπάρχει ως κράτος. Το 1807 ο Ναπολέοντας ανεξαρτητοποίησε ένα τμήμα της Πολωνίας δημιουργώντας το Μεγάλο Δουκάτο της Βαρσοβίας, ενώ μετά την πτώση του και στο Συνέδριο της Βιέννης το 1815, επισημοποιήθηκε ο οριστικός διαμελισμός της Πολωνίας. Το μεγαλύτερο τμήμα της χώρας δόθηκε στη Ρωσία και αποτέλεσε το Βασίλειο της Πολωνίας με μια στοιχειώδη αυτονομία υπό την κυριαρχία του τσάρου. Η αυτονομία καταργήθηκε μετά από μια αποτυχημένη εξέγερση των Πολωνών το 1830 και έκτοτε επιχειρήθηκε ο συστηματικός εκρωσισμός της χώρας. Ως αντίδραση στα ορθόδοξα κηρύγματα των Ρώσων, ιδρύθηκαν και λειτούργησαν στην Πολωνία έως το 1905 από την καθολική εκκλησία, κρυφά σχολεία για τους καθολικούς Πολωνούς. Το 1919 με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών τα πολωνικά σύνορα αποκαταστάθηκαν σε εκείνα πριν το 1772 και η Πολωνία έγινε και πάλι ανεξάρτητο κράτος. Αμέσως μετά η Πολωνία εισέβαλε στην Σοβιετική ένωση, επωφελούμενη από τα εσωτερικά της προβλήματα και κατάφερε να αποσπάσει μεγάλα τμήματα της Ουκρανίας, Λευκορωσίας και Λιθουανίας. Ύστερα από σκληρή γερμανική κατοχή κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, στη διάρκεια της οποίας σημειώθηκε η εξέγερση της Βαρσοβίας το 1944 που καταπνίγηκε στο αίμα, η Πολωνία βγήκε από τον πόλεμο με μειωμένο το έδαφός της από τα ανατολικά (επέστρεψε τα τμήματα που είχε προσαρτήσει το 1919-1920 στη Λιθουανία, Λευκορωσία και Ουκρανία) και αυξημένο από τα δυτικά, με τα εδάφη που της παραχωρήθηκαν από τη Γερμανία.

1772

Βασίλειο
της Πολωνίας

Οι πρώτες οργανωμένες κοινωνίες στα εδάφη της σημερινής Πολωνίας δημιουργήθηκαν από σλαβικά φύλα κατά τον 6ο αιώνα. Μετά από 3 αιώνες σχηματίστηκε μια πρώτη μορφή κράτους και κατά τα χρόνια της βασιλείας του Μιέσκο (960-992) το πολωνικό κράτος επεκτάθηκε στη Σιλεσία και στην Πομερανία με τους κατοίκους να εκχριστιανίζονται. Ο γιος του Μιέσκο, Βολέσλαος ο Ανδρείος (992-1025) αναγνωρίστηκε ως βασιλιάς από τον αυτοκράτορα της Γερμανικής Αυτοκρατορίας και επέκτεινε την κυριαρχία του κράτους του. Ωστόσο μετά από συνεχείς πολέμους και επιδρομές των Τευτόνων Ιπποτών, το κράτος εξασθένησε και βαθμιαία χωρίστηκε σε μικρά δουκάτα. Το 1333 ενώθηκε και πάλι με τους κατοίκους να αποκτούν το αίσθημα της εθνικής συνείδησης. Το 1410 νικήθηκαν οι Τεύτονες Ιππότες και το κράτος επεκτάθηκε σημαντικά προς τα ανατολικά. Στους επόμενους 2 αιώνες οι Πολωνοί θα αντιμετωπίσουν συνεχείς πιέσεις από Οθωμανούς, Πρώσους και Ρώσους και το κράτος τους θα συρρικνωθεί. Το 1596 μεταφέρθηκε η πρωτεύουσα από την Κρακοβία στην Βαρσοβία και την ίδια εποχή ξεκίνησε το χτίσιμο του περίφημου βασιλικού ανάκτορου (κάστρου) της Βαρσοβίας, με την πόλη να γνωρίζει μεγάλη οικονομική ανάπτυξη.

ΒΑΡΣΟΒΙΑ

Το 1683 ο πολωνός πρίγκιπας Σομπιέσκι νίκησε τους Οθωμανούς κατά την 2η πολιορκία της Βιέννης σώζοντας την Ευρώπη και γράφοντας μια λαμπρή σελίδα της πολωνικής ιστορίας. Όμως, ενώ τα άλλα κράτη της Ευρώπης είχαν δημιουργήσει ισχυρές κεντρικές εξουσίες και είχαν προχωρήσει σε νέες μορφές κοινωνικής οργάνωσης και τεχνολογίας, η Πολωνία είχε παραμείνει ένα μεσαιωνικό κράτος με φεουδαρχική κοινωνική δομή και χωρίς δημιουργική αστική τάξη. Μετά το θάνατο του Σομπιέσκι το 1696, η χώρα οδηγήθηκε στο χάος λόγω της αυθαιρεσίας των ευγενών που οδηγούσε τον λαό σε διαρκείς εξεγέρσεις. Οι μεγάλες δυνάμεις της εποχής βρήκαν την ευκαιρία να επέμβουν στα εσωτερικά της χώρας διεκδικώντας εδάφη.

Η ΠΟΛΩΝΙΑ ΤΟ 1700

Το 1655 οι Σουηδοί κατέλαβαν την πρωτεύουσα Βαρσοβία αλλά οι Πολωνοί τν ανακατέλαβαν ενώ το 1772, με τη συνθήκη της Πετρούπολης, μεγάλα τμήματα της Πολωνίας διαμοιράστηκαν μεταξύ της Αυστρίας, της Πρωσίας και της Ρωσίας. Η ρωσική επέμβαση το 1793 οδήγησε σε ένα δεύτερο διαμελισμό ενώ το 1795 η Πολωνία διαμελίστηκε για τρίτη φορά και έπαψε να υπάρχει ως κράτος. Το 1807 ο Ναπολέοντας ανεξαρτητοποίησε ένα τμήμα της Πολωνίας δημιουργώντας το Μεγάλο Δουκάτο της Βαρσοβίας, ενώ μετά την πτώση του και στο Συνέδριο της Βιέννης το 1815, επισημοποιήθηκε ο οριστικός διαμελισμός της Πολωνίας. Το μεγαλύτερο τμήμα της χώρας δόθηκε στη Ρωσία και αποτέλεσε το Βασίλειο της Πολωνίας με μια στοιχειώδη αυτονομία υπό την κυριαρχία του τσάρου. Η αυτονομία καταργήθηκε μετά από μια αποτυχημένη εξέγερση των Πολωνών το 1830 και έκτοτε επιχειρήθηκε ο συστηματικός εκρωσισμός της χώρας. Ως αντίδραση στα ορθόδοξα κηρύγματα των Ρώσων, ιδρύθηκαν και λειτούργησαν στην Πολωνία έως το 1905 από την καθολική εκκλησία, κρυφά σχολεία για τους καθολικούς Πολωνούς.

Το 1919 με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών τα πολωνικά σύνορα αποκαταστάθηκαν σε εκείνα πριν το 1772 και η Πολωνία έγινε και πάλι ανεξάρτητο κράτος. Αμέσως μετά η Πολωνία εισέβαλε στην Σοβιετική ένωση, επωφελούμενη από τα εσωτερικά της προβλήματα και κατάφερε να αποσπάσει μεγάλα τμήματα της Ουκρανίας, Λευκορωσίας και Λιθουανίας.

Ύστερα από σκληρή γερμανική κατοχή κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, στη διάρκεια της οποίας σημειώθηκε η εξέγερση της Βαρσοβίας το 1944 που καταπνίγηκε στο αίμα, η Πολωνία βγήκε από τον πόλεμο με μειωμένο το έδαφός της από τα ανατολικά (επέστρεψε τα τμήματα που είχε προσαρτήσει το 1919-1920 στη Λιθουανία, Λευκορωσία και Ουκρανία) και αυξημένο από τα δυτικά, με τα εδάφη που της παραχωρήθηκαν από τη Γερμανία.