Βιογραφία
Ο Ραλφ Ουάλντο Έμερσον (Ralph Waldo Emerson, 1803 – 1882), ήταν Αμερικανός δοκιμιογράφος, φιλόσοφος και ποιητής, ο οποίος με το έργο του επηρέασε σε μεγάλο βαθμό στοχαστές, συγγραφείς και ποιητές που τον ακολούθησαν.Γεννήθηκε στη Βοστώνη της Μασαχουσέτης, στις 25 Μαΐου 1803, σε μια οικογένεια Άγγλων που είχαν φτάσει στην Νέα Αγγλία από την αρχή της αποικιακής περιόδου. Ήταν ο δεύτερος από τους πέντε γιους που επέζησαν μέχρι την ενηλικίωση ενώ 3 αδέρφια τους πέθαναν κατά την παιδική ηλικία.
Ο πατέρας του πέθανε από καρκίνο του στομάχου όταν εκείνος ήταν 8, τα παιδιά τα μεγάλωσε η μητέρα τους με την βοήθεια και άλλων γυναικών όπως μιας ανύπαντρης θείας που ζούσε με την οικογένεια και είχε μεγάλη επίδραση στον Έμερσον.
Ο Έμερσον πήγε στο Κολλέγιο Χάρβαρντ, εκεί έγραψε και παρουσίασε ποιήματά του, τότε αποφάσισε να αποκαλείται με το μεσαίο του όνομα, Waldo. Μετά που αποφοίτησε εργάστηκε για ένα διάστημα ως δάσκαλος σε ένα σχολείο για κορίτσια που διεύθυνε ο αδερφός του ενώ το 1826, εξαιτίας προβλημάτων υγείας πήγε νοτιότερα, στο Τσάρλεστον της Νότιας Καρολίνας, και μετά στην Φλόριντα, όπου, γνώρισε τον πρίγκιπα Αχιλ Μουράτ, ανιψιό του Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Ο Έμερσον θεωρούσε τον Μουράτ ως σημαντική επιρροή στην πνευματική του εκπαίδευση.
Παντρεύτηκε το 1829 όμως 2 χρόνια αργότερα η σύζυγος του αρρώστησε και πέθανε γεγονός που τον επηρέασε και για ένα μεγάλο διάστημα πήγαινε καθημερινά στον τάφο της. Σε ένα περιοδικό με ημερομηνία 29 Μαρτίου 1832, έγραψε: «Επισκέφτηκα τον τάφο της Έλεν και άνοιξα το φέρετρο». Το 1835 έκανε έναν δεύτερο γάμο.
Τον Ιανουάριο του 1829 είχε χειροτονηθεί πάστορας όμως μετά τον θάνατο της συζύγου του, παρότι ξεχνιόταν με τα εκκλησιαστικά του καθήκοντα, διαφώνησε σε πολλά θρησκευτικά ζητήματα και παραιτήθηκε.
Στις 5 Νοεμβρίου 1833, έκανε την πρώτη από τις 1.500 διαλέξεις που θα δώσει σε όλη την αμερικανική επικράτεια. Ο τίτλος ήταν "Οι χρήσεις της φυσικής ιστορίας", και σε αυτή εξέθεσε μερικές από τις σημαντικές πεποιθήσεις του και τις ιδέες που θα αναπτύξει αργότερα στο πρώτο του δημοσιευμένο δοκίμιο, "Φύση": το 1836. Έκτοτε έγραψε εκατοντάδες δοκίμια, τα περισσότερα δημιουργήθηκαν από τις διαλέξεις του, τις οποίες κατόπιν διασκεύαζε σε μορφή κατάλληλη για γραπτό λόγο. Οι δύο πρώτες σειρές των δοκιμίων του κυκλοφόρησαν το 1841 και 1844, και αποτελούν τον πυρήνα της σκέψης του. Αντιπροσωπευτικά του έργα, εκτός από τα Δοκίμια, είναι το «Ιστορικές βιογραφίες» (1850) και «Η επαφή της ζωής» (1860)
Μετά τα εβδομήντα του απέκτησε προβλήματα μνήμης και αναγκάστηκε να διακόψει τις δημόσιες εμφανίσεις, πέθανε στις 27 Απριλίου, 1882, από πνευμονία.