ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

Τόμας Έλιοτ 1888 έως 1965 (77)

Οι ανώριμοι ποιητές μιμούνται. Οι ώριμοι ποιητές κλέβουν.


ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ



Κούφιοι άνθρωποι


Έρημη χώρα



O Τόμας Στερνς Έλιοτ (1888-1965) ήταν διακεκριμένος αμερικάνος ποιητής, από τους θεμελιωτές του μοντερνιστικού κινήματος στην ποίηση, παράλληλα υπήρξε θεατρικός συγγραφέας και κριτικός λογοτεχνίας. Γεννήθηκε το 1888 στο Σεντ Λούις των Ηνωμένων Πολιτειών, ο πατέρας του ήταν επιτυχημένος επιχειρηματίας κι η μητέρα του δασκάλα που έγραφε και ποίηση. Ήταν το τελευταίο παιδί μετά από 4 αδερφές και 1 αδερφό, όλοι μεγαλύτεροι από αυτόν κατά 8 ως 19 χρόνια. Εκ γενετής είχε συγγενή διπλή κήλη κι ήταν αναγκασμένος να φοράει ειδικό επίδεσμο, γενικά ήταν ευπαθές παιδί. Κατά τις σπουδές του -αγγλικής λογοτεχνίας- στο Χάρβαρντ ξεκίνησε να γράφει ποιήματα και να τα δημοσιεύει στο λογοτεχνικό περιοδικό του πανεπιστημίου. Το 1910 ταξίδεψε στην Ευρώπη, έμεινε κυρίως στο Παρίσι όπου μελέτησε την γαλλική λογοτεχνία ενώ το 1911 επέστρεψε και γράφτηκε ως διδακτορικός φοιτητής στο τμήμα φιλοσοφίας του Χάρβαρντ.

Το 1914 με μια υποτροφία επέστρεψε στην Ευρώπη για να συνεχίσει τις σπουδές του στην Οξφόρδη. Τότε συνέβησαν δύο καθοριστικά για την ζωή του γεγονότα. Πρώτον γνωρίστηκε με τον ποιητή Έζρα Πάουντ ο οποίος τον ενθάρρυνε και έκανε γνωστή την ποίηση του στους λογοτεχνικούς κύκλους του Λονδίνου, και δεύτερον παντρεύτηκε, κρυφά από τους γονείς του, την Βίβιεν Χέι-Γουντ (1888-1947), γεγονός που είχε ως συνέπεια να ζήσει όλη του την ζωή στην Αγγλία και να αποξενωθεί από την πατρική του οικογένεια. Τελειώνοντας τις σπουδές του εργάστηκε για λίγο ως καθηγητής και αργότερα ως υπάλληλος σε τράπεζα, συγχρόνως έγραφε δοκίμια, ποιήματα, κριτικές, θεατρικά έργα. Ο γάμος του δεν πήγαινε καλά καθώς φαίνεται πως η Βίβιεν είχε ψυχολογικά προβλήματα κι εκείνος εργαζόταν νυχθημερόν καθώς ήταν απαιτητική η δουλειά στην τράπεζα και διέθετε όλο τον ελεύθερο χρόνο του στη συγγραφή. Το 1921 κατέρρευσε λόγω σωματικής και πνευματικής υπερκόπωσης, μπήκε σε ένα σανατόριο όπου έγραψε το γνωστότερο έργο του, την «Έρημη Χώρα».

Οι συνθήκες ζωής του βελτιώθηκαν το 1925 όταν εγκατέλειψε την τράπεζα κι έπιασε δουλειά σε έναν εκδοτικό οίκο, τα προβλήματα ωστόσο με την σύζυγο δεν σταμάτησαν, τελικά χωρίσανε αν και δεν πήραν διαζύγιο, εκείνη κλείστηκε για 5 χρόνια σε ψυχιατρείο όπου και πέθανε το 1947. Ο Έλιοτ γνώριζε ολοένα και μεγαλύτερη επιτυχία κι αναγνώριση αυτά τα χρόνια και το 1948 του απενεμήθη το νόμπελ λογοτεχνίας. Το 1957 παντρεύτηκε την γραμματέα του, η οποία του πρόσφερε την οικογενειακή γαλήνη που πάντα επιζητούσε, αν και για μικρό χρονικό διάστημα καθώς σύντομα ξεκίνησαν τα προβλήματα υγείας του. Το 1964 έκανε ένα τελευταίο ταξίδι στην πατρίδα του, τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς κι ενώ βρισκόταν στο σπίτι του στο Λονδίνο, παρέλυσε ξαφνικά η αριστερή του πλευρά και έπεσε σε κώμα, πέθανε τελικά τον Ιανουάριο του 1965 από εμφύσημα. Στον τάφο του, ύστερα από επιθυμία του, γράφτηκε η φράση από το ποίημα του ‘Τέσσερα Κουαρτέτα’: «Στην αρχή μου είναι το τέλος μου. Στο τέλος μου είναι η αρχή μου».