|
Τόμας Στερνς Έλιοτ
ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ |
|---|
Τόμας Στερνς ΈλιοτΚούφιοι ΆνθρωποιΙΕίμαστε οι κούφιοι άνθρωποι Είμαστε οι παραγεμισμένοι άνθρωποι Σκύβουμε μαζί Καύκαλα μ’άχερα γεμάτα. Αλίμονο! Οι στεγνές μας φωνές, όταν ψιθυρίζουμε μαζί Είναι ήσυχες και ανούσιες Σαν τον αγέρα στο ξερό χορτάρι Ή σαν ποντικιών βάσισμα πάνω σε σπασμένα γυαλικά Μες στο ξερό μας το κελάρι. Μορφή χωρίς σχήμα, Σκιά δίχως χρώμα, Παραλυμένη Δύναμη Γνέψιμο χωρίς κίνηση˙ Εκείνοι που διασταυρώθηκαν Με ίσιες ματιές, στου θανάτου την άλλη Βασιλεία Μας θυμούνται —αν μας θυμούνται— όχι σα να’μαστε χαμένες Παράφορες ψυχές, μα μοναχά Σαν κούφιους ανθρώπους Παραγεμισμένους ανθρώπους. ΙΙ Μάτια που δεν μπορώ ν’ αντικρίσω στα όνειρα Στου θανάτου το ονειρικό βασίλειο Αυτά δεν εμφανίζονται: Εκεί, τα μάτια είναι Ηλιαχτίδα σε σπασμένη στήλη Εκεί, ένα δέντρο σείεται Και οι φωνές είναι Στου αγέρα το τραγούδισμα Πιό απόμακρες.. πιό επίσημες Από τ’άστρο που σβήνει. Ας μην έρθω κοντύτερα Στου θανάτου το ονειρικό βασίλειο Κι αν φορέσω ακόμη Τέτοια μελετημένα μασκαρέματα Ποντικού, τομάρι, κόρακα πετσί, σταυρωτά ραβδιά Σ’ ένα χωράφι Κάνοντας όπως κάνει ο άνεμος Όχι κοντύτερα— Όχι το τελευταίο τούτο συναπάντημα στη δειλινή βασιλεία ΙΙΙ Τούτη είναι η πεθαμένη χώρα Τούτη είναι του κάκτου η χώρα Εδώ τα πέτρινα ομοιώματα Υψώνονται, εδώ είναι που δέχουνται Την ικεσία του χέριού ενός πεθαμένου Κάτω από το παίξιμο του άστρου που σβήνει. Ετσι είναι τα πράγματα Στου θανάτου την άλλη βασιλεία Ξυπνάς μοναχός Την ώρα εκείνη που τρέμεις τρυφερός Χείλια που θα φιλούσαν Λεν προσευχές στη σπασμένη πέτρα. IV Τα μάτια δεν είναι εδώ Εδώ δεν είναι μάτια Στην κοιλάδα των άστρων που πεθαίνουν Στην ρηχή κοιλάδα Τούτη η σπασμένη σιαγώνα απ’τις χαμένες βασιλείες μας Στο τελευταίο τούτο συναπάντημα Μαζί ψηλαφούμε Και αποφεύγουμε τα λόγια Μαζεμένοι στην άκρη του φουσκωμένου ποταμού Χωρίς βλέμμα, εκτός Αν ξαναφανούν τα μάτια Σαν τ’άστρο το αιώνιο Το εκατόφυλλο ρόδο Της δειλινής βασιλείας του θανάτου Η ελπίδα μόνο των Άδειων ανθρώπων. V Γύρω-γύρω όλοι Στη μέση το Φραγκόσυκο Φραγκόσυκο Φραγκόσυκο Γύρω-γύρω όλοι Στις πέντε την αυγή Ανάμεσα στην ιδέα Και στο γεγονός Ανάμεσα στην κίνηση Και στη πράξη Η Σκιά πέφτει Ότι Σου εστίν η Βασιλεία Ανάμεσα στη Σύλληψη Και την δημιουργία Ανάμεσα στη Συγκίνηση Και στην ανταπόκριση Η Σκιά πέφτει Η ζωή είναι μακριά πολύ Ανάμεσα στον πόθο και στον σπασμό Ανάμεσα στη δύναμη και στην ύπαρξη Ανάμεσα στην ουσία και στην κάθοδο Η Σκιά πέφτει Ότι Σου εστίν η Βασιλεία Ότι Σου εστίν Είναι η ζωή Ότι Σου εστίν η.. Έτσι τελειώνει ο κόσμος Έτσι τελειώνει ο κόσμος Έτσι τελειώνει ο κόσμος Όχι με έναν κρότο αλλά μ’ένα λυγμό |