| Αισχύλος ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ Η τραγωδία «Χοηφόροι» (από το «φέρω χοές» δηλ. τιμές στον νεκρό) του Αισχύλου αποτελεί το δεύτερο μέρος της τριλογίας Ορέστεια. Στο πρώτο μέρος είχε δολοφονηθεί ο Αγαμέμνων, ενώ στο Χοηφόροι ο Ορέστης εκδικείται τον πατέρα του σκοτώνοντας την Κλυταιμνήστρα και τον Αίγισθο. |
|---|
Αισχύλος ΑποσπάσματαΣτ44: ΧΟΡΟΣ: Με τέτοια χάρη, μάνα γη, κακόχαρη τα δεινά λαχταράει να στομώσει. Γι αυτό με στέλνει εδώ γυναίκα μιαρή. Τρέμω να ξεστομίσω τον λόγο της. Αίμα χυμένο πώς θα λυτρωθεί; Ώφου, εστία τρισκατάρατη, ώφου παλάτι ξεθεμελίωτο, ανήλιαγος και ανθρωπομίσητος ζόφος σκεπάζει το σπίτι για τη σφαγή του άρχοντα. Στ291: ΚΛΥΤΑΙΜΝΗΣΤΡΑ: Σε τέτοιους άντρες δε στρώνουν τραπέζι γιορτής, μαζί τους δεν κάνουν σπονδές. Αόρατη απ’το βωμό τους διώχνει του πατρός η κατάρα. Δεν τους ανοίγει την πόρτα κανείς, δεν τους συντρέχει ερμοι κι απόξενοι μια μέρα θα πεθάνουν με θάνατο που λιώνει το κορμί σαν το κερί. Δε χρωστώ να δώσω πίστη σε τέτοιο χρησμό; Στ 310-315 ΟΡΕΣΤΗΣ: Η γλώσσα του μίσους, με γλώσσα του μίσους πληρώνεται. Η Δίκη το διαλαλεί που έμπρακτα το χρέος εξοφλάει. Στη φονική πληγή αντιστοιχεί τιμωρίας πληγή φονική όποιος πράξει θα μάθει. Ο γέροντας μύθος έτσι προστάζει. Στ 639 ΧΟΡΟΣ: Το μυτερό πικρό σπαθί Περνά και σκίζει τα πλευρά Καθώς ορίζει η Δίκη. Ανόσια την λάκτισαν. Το σέβας του Διός εχλεύασαν Κι ανίερα το πάτησαν. Η Δίκη ριζώνει στη γη σαν αμόνι κι η Μοίρα σπαθί σφυρηλατεί. Ήρθε ο καιρός να ξεπλύνει το ρύπο των αρχαίων αιμάτων, ένα παιδί που στο σπίτι θα μπάσει αβυσσαλέος νους ξακουστής Ερινύας. Στ 887: ΚΛΥΤΑΙΜΝΗΣΤΡΑ: Αλιά μου, κατάλαβα τι παν να πουν τα αινίγματά σου. Με δόλο σκοτώσαμε, με δόλο θα χαθούμε. Ας δώσει κάποιος γρήγορα το φονικό τσεκούρι, να δούμε ποιος θα φτάσει, ποιος θα νικήσει. Έφτασα πια στο σύνορο της συμφοράς μου. Στ.983: ΟΡΕΣΤΗΣ: Σταθείτε γύρω κι απλώστε το κι ανοίξτε το Δείξτε το δίχτυ που τον ψάρεψε, να δει ο πατέρας -όχι ο δικός μου, αλλά ο παντεπόπτης Ήλιος- τα μιαρά έργα της μητέρας μου, ώστε να καταθέσει μάρτυρας στη δίκη μου μια μέρα πως είχα δίκαιο κι έπραξα της μάνας μου το φόνο. Στ 1019: ΧΟΡΟΣ: Κανείς θνητός δε θα περάσει τη ζωή του, σώος και αβλαβής. Αλίμονο, ή θα πονάς, ή πόνεσες. ΣΤ.1063-1076 ΧΟΡΟΣ: Καλό σου κατευόδιο κι ο πανεπόπτης ο θεός μακρόθυμος, καλύτερη να σου κρατάει μοίρα. Ήταν αυτός ο χειμώνας ο τρίτος που ξέσπασε αλύπητος Και που ξεθύμανε πάνω στο παλάτι. Ο πρώτος ήταν τα φρικτά θυέστεια δείπνα. Ο δεύτερος, του βασιλιά τα πάθη, που χάθηκε σφαγμένος στο λουτρό, των Αχαιών ο πολέμαρχος. Τον τρίτο τώρα πάλι πώς να ονοματίσω, σωτήρα της ψυχής ή θάνατο; Που θα τελειώσει, που θα σταθεί και πώς της Άτης την μανία να μερέψει; Ολόκληρη η τραγωδία |