Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις. Να μην τις παίρνει ο άνεμος.
Παίζουν οι άνεμοι, παίζουν τα σύννεφα, παίζει ο Θεός με τους ανθρώπους.
Τα πάθη για τον άνθρωπο είναι ό,τι ο άνεμος για τα ιστιοφόρα. Παρόλο που μπορεί να τον καταστρέψουν, δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς αυτά.
Με την πατρίδα τους δεμένη στα πανιά και κουπιά στον άνεμο κρεμασμένα Οι ναυαγοί κοιμήθηκαν ήμεροι σαν αγρίμια νεκρά μέσα στον σφουγγαριών τα σεντόνια
Ο κόσμος είναι ένα πανέμορφο βιβλίο αλλά καθόλου χρήσιμο για όποιον δεν μπορεί να το διαβάσει.
Ω ανθρώπινη φυλή! γεννήθηκες για να πετάξει προς τα πάνω, κι όμως με λίγο άνεμο πέφτεις κατακόρυφα..
Η απουσία είναι για την αγάπη ό,τι ο άνεμος για τη φωτιά: σβήνει τη μικρή φλόγα αλλά δυναμώνει τη μεγάλη.
Εδώ είναι η ζωή μου: Αυτή η άμμος είναι τόσο καθαρή Με σχεδιασμένο το περπάτημα μου Αφιερωμένο στον άνεμο…
Δεν θα εγκαταλείπατε το πλοίο σε μια καταιγίδα μόνο και μόνο επειδή δεν μπορeίτε να ελέγξετε τους ανέμους.
Μάταιοι θνητοί. Και στων λουλουδιών την πόλη φτάνει ο άνεμος του Φθινοπώρου.
Πάρε το χρόνο όπως έρχεται, τον άνεμο όπως φυσά, τη γυναίκα όπως είναι.
Αν ήθελα να κουνήσω αυτό το δέντρο με τα χέρια μου, δε θα τα κατάφερνα. Ο άνεμος όμως, που δεν τον βλέπουμε, το τυραννά και το λυγίζει όπως θέλει. Αόρατα χέρια μας τυραννούν και μας λυγίζουν κι εμάς με το χειρότερο τρόπο.
Από τότε που κουράστηκα να γυρεύω, έμαθα να βρίσκω. Από τότε που κάποιος άνεμος μού εναντιώθηκε, ταξιδεύω με όλους τους ανέμους.
Γιατί ακούμε στα καλαμποκοχώραφα Μεταξύ των ανεμοθραυστών, τον άνεμο που γέρνει, Στο πιο όμορφο κομμάτι του….
Στη συμφορά να είσαι γενναίος και δυνατός, όμως να χειρίζεσαι με σωφροσύνη τα πανιά, όταν είναι παραφουσκωμένα με άνεμο ευτυχίας.
Αυτό κρατάει ανάλαφρο μεσ’ την ανεμοζάλη το από του κόσμου τη βοή πρεσβυτικό κεφάλι, αυτό το λόγο θα σας πω, δεν έχω άλλο κανένα Μεθύστε με τ’ αθάνατο κρασί του Εικοσιένα!
Όσο οι άνθρωποι θα χωρίζονται σε «έχοντες» και «μη έχοντες», σε κατέχοντες την εξουσία και καταπιεζόμενους από την εξουσία, σε διψαλέους για την ελευθερία (τους) και σε τρομαλέους μπρος στην ελευθερία (των άλλων), τούτη η γη δεν θα πάψει ν’ ανεμοδέρνεται από «οξύτητες», «αναταραχές» και «υπερβολές».
Θα σηκώσει το κεφάλι του και θα σκεφτεί πως ψηλά στους ουρανούς, ανάμεσα στ' αστέρια και στους ανέμους, είναι χτισμένος ο τάφος σου.
Αν δεν ξέρεις σε ποιο λιμάνι κατευθύνεσαι, κανένας άνεμος δεν είναι ούριος.
Κι όλο νά πνέει, νά μάς ωθεί αύτός ο άνεμος μαζί - πέρ' από τόπους καί καιρούς, έως ότου – φως μου – (καθώς τρελά θά χαιρετάει κείν' η κορδέλα η φανταιζί) - βγούμε απ' τήν τρικυμία αύτού τού κόσμου .
Νάναι ως νάχης φύγει — με τους ανέμους — καβάλλα στο άτι της σιγής κι' όλα να πάης και vάv' πολλά καράβια, πολλή θάλασσα — μεγάλα σύγνεφα πάνω — οι άνθρωποι κι' ο Μάης.
Το μεν πυρ ο άνεμος, τον δε έρωτα η συνήθεια εκκαίει. (Τη μεν φωτιά ο άνεμος σβήνει, τον δε έρωτα η συνήθεια).
Η μεγάλη δύναμη του Θεού βρίσκεται μέσα στο απαλό αεράκι που φυσάει κι όχι μέσα στην ανεμοζάλη
Άνεμος, φως και χρόνος περιστρέφονται πάντα. Ας απολαύσουμε λοιπόν τη ζωή όσο καλύτερα μπορούμε.
Ευλογημένη βροχή πέφτει ακριβώς όταν πρέπει. Την άνοιξη ιππεύοντας, τον άνεμο γεμίζει. Μια ολόκληρη νύχτα, μουσκεύει η γη με την ευλογία της. Τα σύννεφα κρέμονται βαριά, στα εξοχικά μονοπάτια, ένα μοναχικό φως, λάμπει μέσα απ’ την βάρκα που περνά. Είναι πρωί και βλέπω την δροσιά, την ερυθρότητα στα κλαδιά, φορτωμένα με λουλούδια.