Κάποτε θα γνωρίζει όλος ο κόσμος, ότι η ανθρώπινη βαναυσότητα δεν είναι έμφυτη αλλά παράγεται και διδάσκεται στην παιδική ηλικία. Η πρώτη εντολή θα έπρεπε να ορίζει: Τίμα τα παιδιά σου ώστε να μη χρειάζεται να κτίσουν μέσα τους τοίχους προστασίας απέναντι στον παιδικό πόνο και να αμύνονται αργότερα απέναντι σε φανταστικούς εχθρούς με φρικτά όπλα που μπορούν να καταστρέψουν τον κόσμο. Οι νέοι που επιτίθενται σε συμμαθητές τους με σωματική βία ή φθάνουν ακόμα και στο φόνο δεν το κάνουν γιατί κάποτε τους κακόμαθαν από υπερβολική αγάπη αλλά γιατί μεγάλωσαν σε συνθήκες εγκατάλειψης και κακοποιήθηκαν χωρίς να τους επιτραπεί να αντιδράσουν.
«Όπως το βλέπω χρειαζόμαστε την τεράστια ποικιλία των πηγών χαράς που ανοίγονται μέσω της αυξημένης ευαισθησίας προς τον πλούτο και την ποικιλομορφία της ζωής, μέσω της βαθιάς αγάπης των ελεύθερων φυσικών τοπίων… Μέρος της χαράς πηγάζει από τη συνείδηση της στενής μας σχέσης με κάτι μεγαλύτερο από το δικό μας εγώ, κάτι που έχει αντέξει για εκατομμύρια χρόνια και αξίζει να συνεχιστεί η ζωή για εκατομμύρια χρόνια ακόμη. Η απαιτούμενη φροντίδα ρέει φυσικά εάν ο εαυτός διευρύνεται και εμβαθύνει έτσι ώστε η προστασία της ελεύθερης φύσης να γίνει αισθητή και να εκληφθεί ως προστασία του εαυτού μας.
Είναι πρωτεύουσα θέση μας και βάση του συστήματος μας ότι κάθε πολίτης, που απολαμβάνει την προστασία μιας ελεύθερης κυβέρνησης, οφείλει ένα μέρος της περιουσίας του στο κράτος, όπως και την προσωπική του υπηρεσία για να το υπερασπίσει.
Δεν μπορώ να σκεφτώ καμιά άλλη ανάγκη στην παιδική ηλικία τόσο δυνατή όσο η πατρική προστασία.