Δεν υπάρχει μεγαλύτερη λύπη από την αναπόληση της ευτυχίας στις δυστυχισμένες μέρες.
Τα θεμέλια κάθε πόλης είναι η μόρφωση των νέων της.
Δεν έχει να φοβάται η πόλη απο τον λαό αλλά από αυτούς που την κυβερνούν.
Να υπερασπίζεστε τους νόμους της πόλης περισσότερο από ότι τα τείχη της.
Συχνά, μια ολόκληρη πόλη υποφέρει εξαιτίας ενός κακού ανθρώπου.
Ποτέ μου δεν δήλωσα εγώ πως δεν είναι επικίνδυνο να αφήνουν να τρεχοβολάει ελεύθερος ένας ρινόκερος μες τη μέση της πόλης. Είπα απλώς πως δεν αναλογίστηκα τον κίνδυνο. Δεν αναρωτήθηκα. (από τον Ρινόκερο)
Εάν κάποιος είχε να ρίξει μόνο μια ματιά στον κόσμο, θα έπρεπε να αντικρίσει την Κωνσταντινούπολη.
Τα δύο στοιχεία που εντυπωσιάζουν τον ταξιδιώτη στην μεγάλη πόλη είναι η υπερβολική αρχιτεκτονική και ο ξέφρενος ρυθμός. Γεωμετρία και άγχος
Ανήρ γαρ άνδρα, και πόλεις σώζει πόλην: O άνθρωπος σώζει τον άνθρωπο και η πόλη σώζει την πόλη.
Μάταιοι θνητοί. Και στων λουλουδιών την πόλη φτάνει ο άνεμος του Φθινοπώρου.
Αυτός δεν χρειάζεται όπιο. Έχει το χάρισμα της ονειροπόλησης.
Κι έβλεπες όλη την Πόλη να βρίσκεται στις σκηνές του στρατοπέδου, την πόλη έρημη, ξαπλωμένη νεκρή, γυμνή, άφωνη, παραμορφωμένη, άσχημη.
Πάνω σε αυτόν τον πρώτο, και κατά μία έννοια, τον μοναδικό κανόνα του λόγου, ότι για να μάθεις πρέπει να επιθυμείς να μάθεις, και θέλοντας να μην είσαι ικανοποιημένος με αυτό που ήδη τείνεις να σκέφτεσαι, ακολουθεί ένα συμπέρασμα που αξίζει να γίνει εγγεγραμμένο σε κάθε τοίχο της πόλης της φιλοσοφίας: Μην κλείνετε τον δρόμο της έρευνας.
Θα πεθάνω μιαν αυγούλα μελαγχολική τ' Απρίλη./ Η στερνή πνοή μου θα 'ρθει να στο πει και τότε πια,/ όση σ' απομέν' αγάπη, θα 'ναι σα θαμπό καντήλι/ -φτωχή θύμηση στου τάφου μου την απολησμονιά.
Αν μια μικρή ονειροπόληση είναι επικίνδυνη, η θεραπεία δεν είναι να ονειρευόμαστε λιγότερο, αλλά περισσότερο, να ονειρευόμαστε όλη την ώρα.
Μία μέρα στην εξοχή αξίζει όσο ένας μήνας στην πόλη.
Η πόλη καταστρέφεται (και σώζεται) από τους μεγάλους άντρες.
Με πληγώνει η ακατανίκητη μελαγχολία των κατακτημένων φυλών. Οι αιχμάλωτοι της μουσουλμανικής βαρβαρότητας, οι διωκόμενοι Εβραίοι στη Ρωσία, οι άθλιοι που στοιβάζονται τη νύχτα σαν νεκροί στην πόλη του Τάμεση ή του Τίβερη, είναι αδέρφια μου και τους αγαπώ.
Ο άνθρωπος της πόλης είναι ένα ξεριζωμένο δέντρο, μπορεί να βγάλει φύλλα, λουλούδια και καρπούς, όμως τα φύλλα τα λουλούδια κι οι καρποί θα νιώθουν πάντα νοσταλγία για την μητέρα γη!