Ξεκίνησα να γίνω συγγραφέας, αλλά στον δρόμο έκανα δύο λάθη: έγινα δημοσιογράφος και έκανα τηλεόραση. Ήταν σαν να ξεκίνησα για να χορέψω μπλουζ και όταν έφτασα στην πίστα η ορχήστρα το γύρισε σε ροκ. Tι κάνεις στην περίπτωση αυτή; Xορεύεις ροκ όσο καλύτερα μπορείς.
Σήμερα μόνο οι ηλίθιοι κάνουν δικτατορίες με τανκς, από τη στιγμή που υπάρχει η τηλεόραση.
Μ’ αρέσει να μιλάω στην τηλεόραση, για οτιδήποτε δεν αξίζει να γράψω
Για να γίνει ένα έργο τέχνης πραγματικά αθάνατο, πρέπει να ξεφύγει από τα ανθρώπινα όρια: η λογική και η κοινή αίσθηση μόνο που θα παρεμβαίνουν. Αλλά από τη στιγμή που αυτοί οι φραγμοί θα σπάσουν, θα εισέλθει στις περιοχές της παιδικής ενόρασης και του ονείρου.
Τα πάντα έχουν δύο όψεις: την φανερή, την οποία βλέπουμε πάντα, αυτή που ο καθένας μπορεί να δει, και την φανταστική και μεταφυσική διάσταση, που μόνο σπάνια άτομα μπορούν να δουν και μόνο σε στιγμές ενόρασης κσι μεταφυσικής αφαίρεσης.
Ότι ακούω είναι άνευ αξίας. Μόνο ό,τι βλέπω είναι ζωντανό, και όταν κλείνω τα μάτια μου, το όρασή μου είναι ακόμη πιο ισχυρή.
Οι περισσότεροι άνθρωποι ανυπομονούν να φτάσουν σπίτι, να κλείσουν την πόρτα κια ν ανοίξουν την τηλεόραση. Για μένα αυτό είναι παραίτηση.
Αν ο καθένας διεκδικεί την ειρήνη αντί για άλλη μία συσκευή τηλεόρασης, τότε θα υπάρξει ειρήνη.
Τα γηρατειά είναι μια τρομερή μάχη την οποία είναι σίγουρο ότι θα χάσεις. Όλα εκφυλίζονται... Μπορεί να έχεις κερδίσει σε φρονιμάδα, σε ανωτερότητα απόψεων, σε ηθικό σθένος, σε στωικότητα, αλλά χάνεις την όρασή σου, την ακοή σου, την ελευθερία των κινήσεών σου. Δεν υπάρχει κάτι για το οποίο να χαρείς. Το μόνο για το οποίο χαίρομαι είναι ότι έχω διατηρήσει το χιούμορ μου, την ικανότητα να γελάω.