Γλώσσα των προγόνων μου ιερή, γλώσσα με βάσανα κι αιώνιους στεναγμούς γλώσσα της μάνας που κοιλοπονεί όχι για χαρές- μα για πικρούς θυμούς
-Τα χρόνια δεν πέρασαν, μάνα μου, τα χρόνια δεν περνούνε. -Τα χρόνια στέκουνται. Εμείς περνούμε.”
Ευχαριστώ τον Θεό, που με γέννησε Έλληνα. Δέχομαι χωρίς βαρυγκόμια την βαριά και μοναδική κλήρα της φυλής μου. Παίρνω στη φούχτα μια χεριά βρεμένα φύκια και τα φιλώ. Στα χείλη μου καίει το αλμυρό σου φιλί, Μάνα Ελλάδα.
Δεν έχεις Όλυμπε θεούς, μηδέ λεβέντες Όσσα, ραγιάδες έχεις μάνα γη, σκυφτούς για το χαράτσι, κούφιοι και οκνοί καταφρονάν τη θεία τραχειά σου γλώσσα, των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι ...
Οι γυναίκες είναι συνένοχες σ’ όλο αυτό το πράγμα. Οι μανάδες καταπιέζουν τις κόρες τους και τις άλλες γυναίκες. Είναι η νοοτροπία, η ψυχολογία του σκλάβου. Συνήθως οι σκλάβοι μισούν ο ένας τον άλλον και αντιμάχονται ο ένας τον άλλον για να κερδίσουν την εύνοια του αφέντη τους. Το ίδιο κάνουν κι οι γυναίκες. Θέλουν να ευχαριστήσουν τον αφέντη, τον άντρα. Θέλουν να κερδίσουν την εύνοιά του. Γι’ αυτό καταπιέζουν τα κορίτσια τους και τις υπόλοιπες γυναίκες.
Αγάπη είναι όταν θέλεις να τραγουδάς νύχτα-μέρα. Χωρίς να πληρώνεσαι και χωρίς μάνατζερ.