Για εκείνον που κατανόησε πραγματικά ότι δεν υπάρχει τίποτε το φρικτό στο να μη ζει, δεν υπάρχει τίποτε το φριχτό στο να ζει. Επομένως, είναι ανόητος όποιος λέει ότι φοβάται το θάνατο, όχι επειδή θα υποφέρει όταν έρθει ο θάνατος, αλλά επειδή υποφέρει στη σκέψη ότι θα έρθει.
Ο σοφός αντιστέκεται στις απολαύσεις ενώ ο ανόητος υποδουλώνεται σε αυτές. Ο σοφός δεν στεναχωριέται για αυτά που δεν έχει αλλά χαίρεται για αυτά που έχει.
Ο ανόητος πτοείται με το παραμικρό.
Ο ανόητος μαθαίνει αφού πρώτα έχει πάθει.
Μόνο κάποιος ανόητος νομίζει πως τιμή κι αξία είναι το ίδιο.
Υπάρχει μια διαφορά μεταξύ της ευτυχίας και της σοφίας: Αυτός που θεωρεί τον εαυτό του τον πιο ευτυχισμένος άνθρωπο ίσως και πραγματικά να είναι, αλλά αυτός που σκέφτεται τον εαυτό του ως τον σοφότερο είναι γενικά ο μεγαλύτερος ανόητος.
Μόνο ένας ανόητος μαθαίνει από τα λάθη του. Ο έξυπνος άνθρωπος μαθαίνει από τα λάθη των άλλων.
Ο ανόητος δεν βλέπει το ίδιο δέντρο με τον σοφό.
Κάθε ανόητος γνωρίζει πως δουλεύοντας σκληρά πάνω σε κάτι που θέλεις να πετύχεις είναι ο μοναδικός τρόπος για να είσαι ευτυχισμένος.
Ο ανόητος νομίζει πραγματικά ότι είναι σοφός, ενώ ο σοφός θεωρεί τον εαυτό του ανόητο.
Ο έξυπνος θέλει να μαθαίνει, ο ανόητος θέλει να μαθαίνει τους άλλους.
Το να προσπαθείς να είσαι κατανοητός είναι αυτοκτονία για τη φιλοσοφία.