Το δράμα είναι πως ό,τι ολέθριο γίνεται αντί ν’ αποτελέσει ένα «κακό προηγούμενο προς αποφυγήν» καταντά μια άδεια για να γίνονται στο μέλλον χειρότερα.
Οἱ ἄνθρωποι καταντήσανε σὰν ἄδεια κανάτια, καὶ προσπαθοῦν νὰ γεμίσουν τὸν ἑαυτό τους, ρίχνοντας μέσα ἕνα σωρὸ σκουπίδια, ἐκθέσεις μὲ τερατουργήματα, μπάλλες, ὁμιλίες καὶ ἀερολογίες, καλλιστεῖα, ποὺ μετριέται ἡ ἐμορφιὰ μὲ τὴ μεζούρα, ἠλίθιους καρνάβαλους, συλλόγους λογῆς-λογῆς μὲ γεύματα καὶ μὲ σοβαρὲς συζητήσεις γιὰ τὸν ἴσκιο τοῦ γαϊδάρου, συνδέσμους ἀφιερωμένους στοὺς ἀποθεωμένους ἄνδρας τῆς Εὐρώπης κι ἕνα σωρὸ ἀλλὰ τέτοια. Αὐτή, μὲ μιὰ ματιά, εἶναι ἡ εἰκόνα τῆς ἀνθρωπότητας σήμερα, ποὺ νὰ μὴν ἀβασκαθῇ!
Στα νιάτα οι λέξες είναι γιομάτες από ψίχα, από χυμό και φωτιά. Κατόπι αδειάζουν λίγο – λίγο κι απομένουν κούφια τσόφλια
Τώρα πιστεύω ότι όλα τα ταξίδια είναι γελοία: το μόνο ταξίδι από το οποίο δεν επανέρχεσαι με άδεια χέρια είναι το ταξίδι μέσα σου.
Σε μια ψυχή γεμάτη χωράνε τα πάντα, σε μια ψυχή άδεια δε χωράει τίποτα. Όποιος θέλει ας το καταλάβει!
Η κόλαση είναι άδεια και όλοι οι διάβολοι είναι εδώ.
Ένα κράτος, όπου η αυθάδεια και η ελευθερία τού να κάνει κανείς ό,τι θέλει μένουν ατιμώρητα, μπορεί να είναι κανένας σίγουρος γι' αυτό, ότι το ευτυχισμένο ταξίδι θα τελειώσει βυθισμένο στην άβυσσο.
Τους μεν κενούς ασκούς η πνοή διίστησι, τους δ’ ανοήτους, το οίημα.( Τα μεν άδεια σακιά τα φουσκώνει ο αέρας, τους δε ανόητους η έπαρση).
Με έπλασες αιώνιο, αυτό ήταν το θέλημα σου. Τούτο το αδύνατο λαγήνι το αδειάζεις και το ξαναδειάζεις και όλο το γεμίζεις με καινούργια ζωή και πάλι.