Άνεμος, φως και χρόνος περιστρέφονται πάντα. Ας απολαύσουμε λοιπόν τη ζωή όσο καλύτερα μπορούμε.
«Παρασύρομαι, παρασύρομαι, τι είμαι περισσότερο από ένα γλάρο, ανάμεσα στον ουρανό και τη γη;
Ευλογημένη βροχή πέφτει ακριβώς όταν πρέπει. Την άνοιξη ιππεύοντας, τον άνεμο γεμίζει. Μια ολόκληρη νύχτα, μουσκεύει η γη με την ευλογία της. Τα σύννεφα κρέμονται βαριά, στα εξοχικά μονοπάτια, ένα μοναχικό φως, λάμπει μέσα απ’ την βάρκα που περνά. Είναι πρωί και βλέπω την δροσιά, την ερυθρότητα στα κλαδιά, φορτωμένα με λουλούδια.
Αποχαιρετώ και παίρνω τη σοδειά μου, Αποχωρίζομαι το παρόν, γυρίζω το κεφάλι μου επιτέλους. Υπάρχει τόση λάσπη που μπορεί να μολύνει έναν άνθρωπο,
.Έρχεται η μυρωδιά του κρασιού και των κρεάτων που σαπίζουν μέσα απ’ τις πύλες. Από όλα αυτά τα πλούσια, τα οστά των πεινασμένων και των ξυλιασμένων είναι σκορπισμένα στις άκρες του δρόμου.