Αν είχαμε την ακριβή αίσθηση της θέσης μας μέσα στον κόσμο, αν η σύγκριση ήταν αξεχώριστη από τη ζωή, η αποκάλυψη της ουτιδανής παρουσίας μας θα μας συνέτριβε. Αλλά να ζεις σημαίνει να εθελοτυφλείς απέναντι στις διαστάσεις σου...
Χωρίς τον Θεό, όλα είναι μηδέν. Και ο Θεός; Το απόλυτο μηδέν.
Να ζεις χωρίς κανένα σκοπό! Διαισθάνθηκα αυτή την κατάσταση και συχνά την άγγιξα, χωρίς όμως να κατορθώσω να παραμείνω σ’ αυτή: είμαι πολύ αδύναμος για μια τέτοια ευτυχία.
Αν η αλήθεια δεν ήταν βαρετή, η επιστήμη θα είχε ξεμπερδέψει με τον Θεό εδώ και καιρό. Αλλά ο Θεός και οι άγιοι είναι ένας τρόπος να ξεφεύγουμε από τη βαρετή κοινοτοπία της αλήθειας.
Ο χριστιανισμός –λατινικός ιουδαϊσμός– πασπάλισε με μια ανεξίτηλη καπνιά τη Μεσογειακή πληθωρικότητα.
Όποιος μιλάει εξ ονόματος άλλων είναι πάντα απατεώνας.
Για να είναι κάποιος από στόφα ηγέτη, είναι απαραίτητο να έχει κάποια μορφή νοητικής διαταραχής.
Η ζωτική δύναμη του έρωτα: θα ήταν άδικο να κακολογήσουμε ένα συναίσθημα που κατάφερε να επιβιώσει του ρομαντισμού και του μπιντέ.
Μια ερωτική απογοήτευση είναι τόσο πλούσια φιλοσοφική δοκιμασία που μπορεί να μετατρέψει μια κομμώτρια σε ισάξιο αντίπαλο του Σωκράτη.
Η εκδίκηση δεν είναι πάντα γλυκιά. Από τη στιγμή που ολοκληρωθεί, αισθανόμαστε κατώτεροι από το θύμα μας.
Όποιος δεν έχει δει μπουρδέλο στις 5 η ώρα το πρωί, δεν ξέρει σε τι αποχαύνωση οδηγείται αυτός ο πλανήτης.
Τι έκανε ο Θεός όταν δεν έκανε τίποτα; Πώς αξιοποιούσε, πριν τη Δημιουργία, όλο αυτόν τον τρομακτικό ελεύθερο χρόνο του;
Οι οδύνες μας δένουν , μας καθηλώνουν στη ζωή …αποτελούν αποδείξεις για την ποιότητα της ύπαρξής μας.
Να τάσσεσαι σε κάθε περίσταση στο πλευρό των καταπιεσμένων ακόμη κι όταν εχουν άδικο, χωρίς ωστόσο να σου διαφεύγει πώς είναι κι αυτοί πλασμένοι από την ίδια λάσπη όπως οι καταπιεστές τους.
Ποτέ δεν ένιωσα αίσθηση πληρότητας, αληθινής ευτυχίας, χωρίς την ίδια στιγμή να σκεφτώ πώς ήταν η τελευταία ευκαιρία να εξαφανιστώ διά παντός.
Όλη η ηθική δεν έχει άλλο σκοπό από το να μετατρέψει αυτή τη ζωή σε ένα σύνολο χαμένων ευκαιριών.