Στο κάτω-κάτω εγώ αγάπησα έναν ποιητή. Δεν αγάπησα έναν ήρωα. Αν ήθελα ήρωα, θα αγαπούσα τον Ανδρούτσο.
Το να μπορώ να γράψω είναι η υπέρτατη ευτυχία μου και η μοναδική.
Θα πεθάνω μιαν αυγούλα μελαγχολική τ' Απρίλη/ όταν αντικρύ θ' ανοίγει μες στη γλάστρα μου δειλά/ ένα ρόδο -μια ζωούλα. Και θα μου κλειστούν τα χείλη/ και θα μου κλειστούν τα μάτια μοναχά τους σιωπηλά./
Θα πεθάνω μιαν αυγούλα θλιβερή σα τη ζωή μου,/ που η δροσιά της, κόμποι δάκρι θα κυλά πονετικό/ στ' άγιο χώμα που με ρόδα θα στολίζει τη γιορτή μου,/ στ' άγιο χώμα που θα μου 'ναι κρεβατάκι νεκρικό./
Όσ' αγάπησα στα χρόνια της ζωής μου θα σκορπίσουν/ και θ' αφανιστούν μακριά μου, σύννεφα καλοκαιριού./ Όσα μ' αγαπήσαν μόνο θα 'ρθουν να με χαιρετίσουν/ και χλωμά θα με φιλούνε σαν αχτίδες φεγγαριού./
Θα πεθάνω μιαν αυγούλα μελαγχολική τ' Απρίλη./ Η στερνή πνοή μου θα 'ρθει να στο πει και τότε πια,/ όση σ' απομέν' αγάπη, θα 'ναι σα θαμπό καντήλι/ -φτωχή θύμηση στου τάφου μου την απολησμονιά.