Ίσως Θεός για τον καθένα μας να ’ναι μονάχα τα όνειρά του.
Το τελειωτικό και το ασάλευτο είναι κάτι αντίθετο με τη ζωή.
Τούτο εδώ, δείχνει γελοία νεαρό κι ευτυχισμένο, σα να ‘χασε κάθε αντίληψη υπερβολής. Μα δίχως υπερβολή τι κατορθώνεται;
Πρέπει κανένας να χαίρεται την ευτυχία της στιγμής, έτσι, όπως έρχεται, κουτσή, στραβή. Έχει ο Θεός για παραπέρα.
Ας μείνομε και λίγο ανεξάρτητοι, δίχως να σκλαβωθούμε ούτε σε μιαν αλήθεια ούτε σε κάποια πλάνη.
Η αγάπη του Θεού αρχίζει από την αγάπη του ανθρώπου.
Αν υπάρχουν αφεντάδες, είναι γιατί υπάρχουν άνθρωποι που τους αρέσει να ‘ναι δούλοι.
Η αξιοπρέπεια, ο σεβασμός του εαυτού σου, είναι κι αυτό μια θετική ανθρώπινη ευτυχία.
Το χαρακτηριστικό του ανθρώπου όμως είναι το μίσος – το εκδηλώνει ακόμα και στον έρωτα…
Το λογικό κι ο έρωτας ποτέ τους δεν ταιριάξαν.