Η πρόταξη, το προ-βάδισμα του δημοσίου συμφέροντος αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της δημοκρατικής πολιτείας.
Η αλήθεια είναι πολύ σπουδαίο θεραπευτικό μέσο.
Υπερβάλλει εξ ορισμού όποιος «έχει». Και παλεύοντας ν’ αποχτήσει «τα εαυτού» υπερβάλλει και όποιος «δεν έχει»».
Όσο οι άνθρωποι θα χωρίζονται σε «έχοντες» και «μη έχοντες», σε κατέχοντες την εξουσία και καταπιεζόμενους από την εξουσία, σε διψαλέους για την ελευθερία (τους) και σε τρομαλέους μπρος στην ελευθερία (των άλλων), τούτη η γη δεν θα πάψει ν’ ανεμοδέρνεται από «οξύτητες», «αναταραχές» και «υπερβολές».
Μιλάνε και ξαναμιλάνε για «σύγκρουση πολιτισμών» Δύσης και Ανατολής. Αλλά μ’ αυτές τις συνθήκες – όπου ο ένας ατομικισμός τρέφει τον άλλον, η μία βία σπιρουνίζει την άλλη, το ένα ολοκαύτωμα συδαυλίζει το άλλο – βαδίζουμε ακατάσχετα σε κατάρρευση του πολιτισμού ολόκληρου, όποιο χρώμα και προσανατολισμό κι αν έχει.