H αξία της ζωής κρίνεται από την ομορφιά της, όχι με το μήκος της. (Μέτρον βίου το καλόν ου το του χρόνου μήκος).
Ο έρωτας είναι όμοιος με το μεθύσι. Κάνει τους ανθρώπους θερμούς, εύθυμους και διαχυτικούς. (Τω μεθύειν το εράν όμοιόν εστι. Ποιεί γαρ θερμούς και ιλαρούς και διακεχυμένους).
Τίποτε δεν είναι αναίτιο, τίποτε ανεξήγητο. (Ουδέν ατέκμαρτον, ουδέν τυφλόν.)
Είναι καλή η ευγενική καταγωγή όμως είναι αγαθό των προγόνων. (Ευγένεια καλόν μεν αλλά προγόνων αγαθόν).
Όπου απουσιάζει η λογική από την αιτία, εκεί αρχίζει η απορία. (Όπου της αιτίας απολείπει ο λόγος, εκείθεν άρχεται το απορείν).
H επιδίωξη της ηδονής με κάθε τρόπο είναι ανοησία, αλλά το ίδιο και η με κάθε τρόπο αποφυγή της. (Ηδονής δε πάσης μεν περιέχεσθαι και πάντως αλόγιστον έστι, πάσαν δε φεύγειν και πάντως αναίσθητον).
Ούτε στις ηδονές να είμαστε αχαλίνωτοι ούτε στους θυμούς παράφοροι και θηριώδεις. (Μήτ’ εν ηδοναίς εκλύτους είναι μήτ’ εν ταις οργαίς εκπαθείς και θηριώδεις).
Ελλοχεύει κίνδυνος σ' ότι δεν γίνεται την σωστή ώρα.('Εχει κύνδυνον η ακαιρία μέγαν).
Οι ανόητοι, παραβλέπουν τα χρήσιμα, ακόμη κι όταν βρίσκονται μπροστά τους. (Οι ανόητοι και παρόντα τα χρηστά παρορώσι και αμελούσι).
Η μοίρα οδηγεί εκείνον που την ακολουθεί και σέρνει εκείνον που αντιστέκεται.
Όπως το έδαφος, όσο και αν είναι γόνιμο, αδυνατεί να παράγει κάτι δίχως καλλιέργεια, έτσι και ο νους του ανθρώπου: δίχως την εκπαίδευση αδυνατεί να δώσει τους αναμενόμενους καρπούς.
Όπως όσοι βαδίζουν στον ήλιο ακολουθούνται από τη σκιά τους, έτσι κι όσοι έχουν μεγάλη δόξα, ακολουθούνται από το φθόνο.
Εγώ, από τη μεριά μου, αναρωτιέμαι από τι είδους αίσθημα, μυαλό ή λόγο κατεχόταν αυτός ο άνθρωπος που πρώτος μόλυνε το στόμα του με αίμα, και επέτρεψε στα χείλη του να αγγίξουν τη σάρκα ενός δολοφονημένου όντος. Που έστρωσε το τραπέζι του με τις κατακρεουργημένες μορφές των νεκρών σωμάτων, και ισχυρίστηκε ως καθημερινή τροφή και νόστιμα πιάτα αυτά που ήξερε πως ήταν όντα προικισμένα με κίνηση, με αντίληψη και με φωνή.
Η ανάπαυση είναι το καρύκευμα της εργασίας.
Η πολυλογία είναι μάστιγα συνδεόμενη στενά με μια δεύτερη μάστιγα, την περιέργεια, διότι οι φλύαροι άνθρωποι αρέσκονται στο να ακούν πολλά, για να έχουνε να λένε και πολλά.
Να συνηθίζουμε τα παιδιά να λέγουν την αλήθεια. Γιατί η ψευτιά είναι δουλοπρέπεια και δεν αξίζει να τη μιμούνται οι άνθρωποι