Είναι, απορίας άξιο, ότι το μόνο που δε δοκίμασαν ως σήμερα οι άνθρωποι –ούτε για πείραμα απλό– είναι να ζήσουν στοργικά κι επομένως ειρηνικά, αναμεταξύ των!
Ο μαρξισμός με το θετικισμό του έδιωξε το Θεό από τη θέση του, αλλά η θέση μένει πάντοτε κενή.
Τι είναι τάχα, για τους άλλους, ο χαμός ενός ατόμου; Κι όπως ήρθα, και θα φύγω, μόνος μες στο θάνατό μου...
Κάθε ον, ανεξαρτήτως, είναι εις αναζήτησιν της ατομικής του ευτυχίας. Εκείνο, όμως, που αποτελεί τη διαφορά των τιποτένιων από τους εκλεκτούς είναι ότι, για τους μεν, η ατομική ευτυχία έγκειται στην ατομική ευημερία και άνεση, ενώ για τους άλλους η ατομική ευτυχία εξαρτάται ολοκληρωτικά από το θέαμα και τη βεβαιότητα όλων των άλλων όντων, που τους περικυκλώνουν.
Κάθε ιδεολογία γενικά –κι η πιο αγνή κι η πιο καλοχτισμένη– έχει ένα πολύ λεπτό σημείο που, ξεπερνώντας το λεπτό αυτό σημείο, επιστρέφει στην ηλιθιότητα.
Η κομμουνιστική κοινωνία είναι το τελευταίο ατού της ταλαιπωρημένης ανθρωπότητας. Αν αποτύχει και σ’ αυτό, δεν της μένει παρά να επιστρέψει στο σκοτάδι και την αποκτήνωση.
Μα εμένα δεν μ’ ενδιαφέρουν οι κομμουνιστές. Αυτούς τους γράφω στα παλιά μου τα παπούτσια. Εμένα εκείνο που μ’ ενδιαφέρει είναι ο κομμουνισμός.
Κάθε Γερμανός χιτλερικός, είν’ ένα κτήνος –είτε συνειδητό -και μιαρό- είτε ασυνείδητο –άρα αξιολύπητο.
Το να υπάρχουν άνθρωποι –κι όχι μόνο Γερμανοί ή Ιταλοί– που να θαυμάζουν το Χίτλερ και το Μουσολίνι, και να τους θεωρούν «μεγάλους άνδρες», δείχνει πόσο χαμηλό είναι, ακόμα, το πνευματικό επίπεδο ενός μέρους σοβαρού της ανθρωπότητος, και πόση αθλιότης διανοητική βασιλεύει στον κόσμο, ακόμη και τώρα, στον καιρό μας…