Τίποτε δεν είναι πιο κωμικό από τη σοβαρότητα που θεωρείται αρετή και που πρέπει να προηγείται κάθε σημαντικού λογοτεχνήματας.
Η μνήμη είναι ένας καθρέφτης που ψεύδεται σκανδαλωδώς.
Η μνήμη μας παγιδεύει σύμφωνα με ένα σχέδιο στο οποίο δεν συμμετέχουμε: δεν πρέπει ποτέ να μιλάμε για τη μνήμη μας, γιατί είναι κάτι άλλο από εμάς. Λειτουργεί με τους δικούς της όρους, μας βοηθάει ενώ μας εξαπατά ή ίσως μας εξαπατά για να μας βοηθήσει.
Όσο περισσότερο ένα βιβλίο μοιάζει με όπιο, τόσο περισσότερο ο αναγνώστης είναι ικανοποιημένος με αυτό και τείνει να συζητά την ποιότητα του φαρμάκου αντί για τα λήθαργα αποτελέσματά του.
Από όλα τα συναισθήματά μας, το μόνο που πραγματικά δεν ανήκει σε εμάς είναι η ελπίδα. Η ελπίδα ανήκει στη ζωή, η ίδια η ζωή υπερασπίζεται τον εαυτό της.
Έλα να κοιμηθούμε μαζί, δεν θα κάνουμε έρωτα, ο έρωτας θα κάνει εμάς.
Μόνο στα όνειρα, την ποίηση και με το παιχνίδι φτάνουμε μερικές φορές σε αυτό που ήμασταν πριν να είμαστε αυτό που, ποιος ξέρει τι, είμαστε.