Κομπαγιάσα

Ξημερώνει. Οι άνθρωποι φορούν τα πρόσωπά τους.

Ο τόπος μου: ακόμα κι η ομίχλη είναι αρχαία.

Εμπιστευόμενος τον Βούδα, καλό και κακό, Αποχαιρετώ, Το έτος της αναχώρησης.

Όλα όσα αγγίζω με τρυφερότητα, δυστυχώς, τρυπάνε σαν βάτος.