Κι ὅποιος μιὰ κόρη, μίαν ὡραίαν ἀγαπᾷ, ἂς τῆς χαρεῖ τὰ πρῶτα-πρῶτα κάλλη. Λῦπες κι ἀρρώστιες θὰ τῆς πάρουν τὰ λοιπά, καὶ θὰ τοῦ μείνει μόν᾿ ἡ παραζάλη.
-Βάλτε νὰ φᾶμε! -Βάλτε νὰ πιοῦμε! Γιατὶ ὡς κι οἱ τρελλοὶ τὸ ξέρουν, δυστυχῶς,
Τόσοι άνθρωποι εις τον κόσμο χρεωστούν τας επιτυχίας των εις την ιδέα που εσχημάτισαν οι άλλοι περί αυτών και όχι εις την αξία που έχουν αυτοί οι ίδιοι.
Όποιος αποκτά δω πέρα πλούτη, δόξα και τιμή, αποθνήσκει μιαν ημέρα και τα χάνει στη στιγμή. Όποιος όμως κοπιάσει κι αποκτά την αρετή, και το χώμα αν τον σκεπάσει, πάλι κτήμα του είναι αυτή.
Δεν είναι αλήθεια πως και οι πέτρες που είναι στον κόσμο, αν έβρισκαν κανένα να πουν τα ντέρτια τους θα ήσαν ελαφρότερες;