λέγεται
Για κάποιον που ζούσε κι εργαζόταν χωρίς τυμπανοκρουσίες, κι όταν πέθανε αναγνωρίστηκε το έργο του.
Όταν κάποιος ζούσε κι εργαζόταν χωρίς τυμπανοκρουσίες, κι όταν πέθανε αναγνωρίστηκε το έργο του. Τότε ταιριάζει η φράση: «Ζούσε και δεν ακούεται, πέθανε κι ακούεται.»